Greta

Neil Jordan en Isabelle Huppert kennen allebei hun weg in B-films die de ‘B’ met trots dragen. Of stalkerthriller met sprookjesallures GRETA de juiste snaar raakt, is echter nog maar de vraag.

De Oscarwinnende regisseur Neil Jordan heeft zijn carrière gebouwd op het vertellen van verwrongen volksverhalen. Na weerwolven in The Company of Wolves (1984), vampieren in Interview with the Vampire (1994) en zeemeerminnen in Ondine (2009) zet hij met GRETA zijn tanden in de relatie tussen een onschuldig meisje en haar boze ersatzmoeder. Wat volgt, is een meer sullig dan sinister waarschuwingssprookje dat je ervan probeert te overtuigen dat vrouwen die veel handtassen hebben niet te vertrouwen zijn.

Elke New Yorker weet het en elke reisgids voor The Big Apple herhaalt het: als je een verdacht pakketje op de metro vindt, haal je er meteen een agent bij. Toch kan Frances McCullen (Chloë Grace Moretz), een inwijkeling uit Boston, het niet laten om dit protocol te doorbreken en een dure achtergelaten handtas persoonlijk weer af te leveren bij de rechtmatige eigenares, de zonderlinge Greta Hedig (Isabelle Huppert). De twee worden vriendinnen, maar het duurt niet lang vooraleer Frances beseft dat Greta’s voornemens veel verder reiken dan het occasionele middagje uit.

De lijn tussen serieus drama en trashy thriller is vaag. Waar Paul Verhoeven er in Elle (2017) nog in slaagde om Isabelle Huppert perfect op die grens te laten dansen, worstelt Jordan ermee om hetzelfde te bereiken. Het verhaal dat hij samen met Ray Wright schreef, vereist te veel suspension of disbelief om de pret niet te bederven. Uiteraard mag je verwachten dat personages in een horrorfilm veelvuldig domme dingen doen, maar GRETA overschrijdt te vaak de limiet, om in de derde akte alle geloofwaardigheid over boord te gooien. Het gaat allemaal lekker over the top, waardoor je twijfelt of Jordan het zelf wel allemaal zo au sérieux neemt.

Wel is GRETA een showcase voor Isabelle Huppert, die stilaan een patent mag nemen op het spelen van onvoorspelbare personages. De Française staat zich zichtbaar te amuseren als Greta, het James Bond-achtige booswicht dat haar prooi sardonisch bespioneert, volop vallen spant en nadien blootsvoets pirouettes rond haar slachtoffers draait. GRETA mag dan wel dunnetjes geschreven zijn, Hupperts fysieke curiosa – haar doodse blik, strakke glimlach en streng getuite lippen – geven een geanimeerd gezicht aan de bevreemdende belaagster van Chloë Grace Moretz’ naïeve Frances, die veel te jong is om de golf van Fatal Attraction (1987), Single White Female (1992) en andere stalkerthrillers uit de eighties en vroege jaren 90 te hebben meegemaakt.

Over het algemeen is GRETA echter niet meer dan een vakkundig opgekalefaterde B-film: te ridicuul om serieus te nemen, maar niet ongerijmd genoeg om zó slecht te zijn dat hij goed is. Of zoals Frances’ beste vriendin Erica het zegt: “The crazier they are, the harder they cling.

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door TOM ROUVROIS

Greta

12/06/2019
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2018
Distributeur: 
The Searchers

Media: 

onomatopee