The Grudge

Ze doen soms denken aan de sculpturen van de Belgische kunstenaar Berlinde De Bruyckere, de vrouwelijke schepsels met lange, gitzwarte haren uit de ‘Ju-On’-films die na de Japanse ook de Amerikaanse horror binnenslopen. Met THE GRUDGE komt er nog een nieuw luik aan de Hollywoodfranchise, door een regisseur met flinke adelbrieven.

De J-horror of Japanse horror vond zijn oorsprong in films zoals Onibaba van Kaneto Shindo (1964) en Kwaidan (de omnibusfilm van Masaki Kobayashi uit 1965), maar kreeg pas een boost rond de eeuwwisseling met Hideo Nakata’s Ringu (1998), met Ju-On (The Grudge, 2002) van Takashi Shimizu en Dark Water (2002, ook van Nakata). De grauw uitziende vrouwelijke creaturen met lange, gitzwarte haren voor het gezicht die angstaanjagende kreten uitstoten, kregen vrij snel Hollywoodremakes. Ondertussen ligt de doorsnee genreliefhebber niet meer wakker van die Japanse geesten.

De Amerikaanse cineast Nicolas Pesce zag er wel weer brood in. Deze reboot van de Ju-On-franchise zou Siberisch laten, mocht Pesce er zijn naam niet aan verbonden hebben. Hij liet zich in 2016 opmerken als scenarist, monteur en regisseur van het grandioze The Eyes of My Mother, een in bijzonder gestileerd zwart-wit gefotografeerde horrorfabel die het midden houdt tussen David Lynch en een psychologische horrorversie van Saw. Daarop volgde de bizarre adaptatie van Ryû Murakami’s roman Piercing. Twee wapenfeiten om toch hoop te koesteren voor deze reboot van Ju-On. De verwachtingen worden echter te weinig ingevuld. Niet dat Pesce geen moeite heeft gedaan om het spookverhaal – over een gekwelde geest die een vrouw volgt van Tokio naar de VS en daar aan het moorden slaat – vanuit interessante invalshoeken te benaderen. De originele Japanse versie kent haar oorsprong in de Japanse folklore, waar onryo – vrouwelijke spoken – wraak nemen op het onrecht dat hen (door mannen) werd aangedaan. Deze onryo maken deel uit van de Japanse cultuur en zijn vandaag, in het kader van de #MeToo-beweging, actueler dan ooit. Door Ju-On uit zijn Japanse referentiekader te halen, verliest dit spookverhaal echter zijn culturele context en wordt THE GRUDGE enorm generisch. De vele jumpscares zijn eerder storend dan eng. Pesce duikt via zijn hoofdpersonages (twee politiedetectives) in het verleden van de slachtoffers om de moorden te verklaren. Daardoor wordt er voortdurend tussen heden en verleden gesneden. De verhaalstructuur kent bijgevolg enkele boeiende, veelbelovende wendingen, die helaas niet worden uitgediept.

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door PIET GOETHALS

The Grudge

15/01/2020
Regisseur: 
Scenario: 
Genre: 
Productiejaar: 
2020
Distributeur: 
Sony

Media: