Hannah

Een ijselijke, hoge schreeuw uit de mond van Hannah opent de film. Gezwollen aders tekenen zich af op haar voorhoofd. Deze vrouw lijdt. Of toch niet? Want iederéén slaakt kreten in de toneelklas. Of toch wel? Want de volgende morgen voert ze haar man naar de gevangenis om een mysterieuze reden.

Die reden is trouwens slechts een voorwendsel voor de Italiaanse regisseur Andrea Pallaoro om het intieme portret te schilderen van een vrouw die, op het moment dat ze zou kunnen genieten van haar gouden jaren, geconfronteerd wordt met eenzaamheid, vervreemding, schaamte en verandering. Pallaoro wil geen misdaadverhaal filmen, maar wel een ‘giallo esisteniziale’; hij wil doordringen tot de innerlijke wereld van Hannah en tot haar gevoel van desoriëntatie. Hij wil zien hoe haar pad evolueert. Loyaal bezoekt ze haar man, maar de spanning van de beperkte conversaties suggereert haar tegenstrijdige gevoelens. Ze blijft werken, maar haar zwemabonnement wordt geannuleerd en ze mag haar kleinkind niet meer zien. Zal ze doorgaan?
 
De innerlijke queeste van Hannah wordt op verschillende niveaus uitstekend aangepakt. HANNAH speelt met de conventies. Hoewel de kijker vaak meer weet dan de personages, is dat hier niet het geval. Alleen Hannah en haar man kennen de reden van zijn opsluiting, want door de talrijke ellipsen in de film komt de kijker nooit alles te weten. Daarenboven wordt hij regelmatig even op het verkeerde been gezet. Scènes worden vaak afgebroken vooraleer de betekenis ervan duidelijk is. Korte conversaties en toneelteksten lichten als bij toeval stukjes van de sluier op. Zo reciteert Hannah: “Je dois être seule pour voir en moi.” Ze is ook alleen en denkt na over zichzelf. Haar gedachten worden amper direct geverbaliseerd. Alleen wanneer ze haar psychische pijn kan uiten in de vorm van een toneelperformance, is er voor deze afstandelijke en beheerste vrouw een catharsis mogelijk.
 
De camera volgt Hannah op de voet, maar zelden zien we haar ten voeten uit; meestal verschijnt ze vanaf het middel of in close-up. Het ondoorgrondelijke gezicht van Hannah laat mee de leegte voelen die in haar binnensijpelt. De camera werpt een onthechte blik op haar; ze wordt bekeken door ramen, deurstijlen en via spiegels in shots met weinig of geen beweging. Deze formele discipline in de benadering trekt zich door in het uitsluiten van muziek die niet aan het verhaal gebonden is.
 
Ook visueel contrast verbeeldt de eenzaamheid van Hannah. In het Brusselse appartement waar ze woont, is het steevast schemerdonker en dat contrasteert met de lichte villa waar ze het huishouden doet en voor een blind jongetje zorgt. Ook de oranje, roestbruine en gele kleuren in de film maken duidelijk dat haar leven elke kleur verliest. Het huis waar ze werkt, voelt een beetje ongemakkelijk aan, alsof het een deel van de echte wereld is waarin ze niet past. Hannah sluit zich op in stilte en contemplatie die we niet begrijpen, terwijl ze naar de reflecties van het echte leven kijkt in het venster van de metro of de bus. Herkent ze zichzelf in de gestrande walvis die ze ziet?
 
Deze tweede langspeelfilm van Andrea Pallaoro is het eerste hoofdstuk in een trilogie rond vrouwelijke protagonisten. De hoofdrol werd speciaal voor Charlotte Rampling geschreven. Geen actrice die beter de psychische pijn van Hannah op de kijker kon overdragen. Op het filmfestival van Venetië 2017 werd ze dan ook tot Beste Actrice uitgeroepen. Haar bescheiden tegenspeler is André Wilms, bekend van onder meer Le Havre van Ari Kaurismäki. Pallaoro, geïnspireerd door Michelangelo Antonioni, Chantal Akerman en Michael Haneke, schenkt ons hier, dankzij zijn manier van filmen en ook door de casting, een prachtige oefening in trage cinema.

Vertoningen: cinenews.beMeer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in uw bus met een abonnement.

Geschreven door ILSE VAN BAELEN

Hannah

14/03/2018
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2017
Distributeur: 
Imagine Film Distribution

Media: 

onomatopee