Hardcore Henry

Het bijvoeglijke naamwoord 'frenetiek’ klinkt als een eufemisme wanneer je HARDCORE HENRY ondergaat – want het is wel degelijk een film die je moet ondergaan. Je kunt namelijk zelf weinig doen. Behalve opstappen natuurlijk. Het langspeelfilmdebuut van Ilya Naishuller is een F(irst) P(erson) S(hooter). Als toeschouwer ben je passief. Je kijkt toe … naar een game op een scherm, waarbij iemand voortdurend de game-controller bestuurt vanuit het standpunt van de held. HARDCORE HENRY is integraal volgens de logica van een computerspel opgebouwd. Je start met zo goed als geen wapens, er dienen zich boss fights aan (met de ultieme boss fight in de finale), je moet herhaaldelijk weer opladen en hoe meer het spel vordert, hoe meer vijanden er te trotseren vallen, maar ook hoe meer en hoe beter de wapens worden.  

Henry verplaatst zich met veel Tomb Raider-acrobatiek en zijn gsm fungeert (zoals in de games Watch Dogs en Grand Theft Auto) als gps om zich naar de volgende locatie te verplaatsen. Naishuller weet perfect waar hij mee bezig is. Hij volgt de (game)regeltjes consequent, doorspekt zijn verhaal met tal van knipogen (zo heet de ‘B(ig) F(ucking) G(un) uit Doom hier de ‘Big Ben’) en laat niet na om kwistig zelfrelativerende, doorgaans zwarte humor in het rond te strooien. Jawel, HARDCORE HENRY is grappig. Op een bepaald moment slingert Henry een studentenkamer binnen, waar een grote poster van Lady in the Lake de wand siert. Je weet wel, de film noir uit 1947, die vanuit het vertelstandpunt wordt verfilmd van Philip Marlowe, de vaste private eye van de auteur Raymond Chandlers. Deze noir classic werd destijds door MGM gepromoot als revolutionair, want het is de allereerste film die volledig vanuit het standpunt van het hoofdpersonage wordt verteld en gefilmd (als alternatief voor de voice-over die eigen is aan sommige hardboiled romans en films). Geen gratuit citaat dus. Naishuller kent zijn klassiekers.  

HARDCORE HENRY is zeker niet ieders cup of tea. De FPS (de film is de allereerste in zijn genre) is niet zomaar een gimmick. Oké, naar het einde toe is er eventjes ‘te veel’ hyperkinetische chaos en geweld, maar dat is eigen aan het FPS-, RPG- en actie/avonturengenre. HARDCORE HENRY is echt wel over the top. Niet dat ik op de volgende FPS-film zit te wachten, maar als buitenbeentje is dit driest absurdistische spektakel dolle pret.

Geschreven door PIET GOETHALS

Hardcore Henry

20/04/2016
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
Remain in Light

Media: 

onomatopee