The Hateful Eight

“The Eighth Film by Quentin Tarantino", lezen we ter introductie, in een lettertype dat zo van "The Fourth Film by Quentin Tarantino" ('Kill Bill') zou kunnen komen. Met THE HATEFUL EIGHT, waarin evenveel westernpersonages met elkaar in bloedig duel treden, borduurt Tarantino ijverig voort aan zijn oeuvre.

De muziek van Ennio Morricone ondersteunt een elegisch openingsshot. De camera filmt een kruisbeeld in close-up. Ondergesneeuwd. Traag pant de camera achteruit om een desolaat sneeuwlandschap voor de lens te toveren. Leeg ... tot plotseling een postkoets in beeld opduikt. “De laatste koets naar Red Rock”, leest de toeschouwer. Wat volgt is iets wat op een babbelzieke theatrale western lijkt, aanvankelijk gesitueerd in de koets zelf. Nadien in het interieur van ‘Minnie’s Pleisterplaats’. En dat tijdens een hevige sneeuwstorm. Maar is alles wel zoals het lijkt? Gezien de reputatie en het oeuvre van de scenarist/cineast van onder meer Reservoir Dogs, Pulp Fiction, Jackie Brown, Kill Bill, Inglourious Bastards en Django Unchained, verklap ik geen geheimen wanneer ik verklap dat het huis clos evolueert naar een grandguignolesk bloedbad.

Tarantino laat van bij de aanvang de onderhuidse spanningen opborrelen. Wanneer Samuel L. Jackson (Major Marquis) en Kurt Russell (als John ‘The Hangman’ Ruth) in de aanwezigheid van Ruths vangst, de ‘wanted dead or alive’ Daisy Domergue (een geweldige comeback van Jennifer Jason Leigh), over hun job van premiejager beginnen is de toon gezet. Grappig bij momenten. Sinister ook. Aan scabreus taalgebruik trouwens geen gebrek. En de manier waarop met een mensenleven, het andere geslacht of een ander ras wordt omgesprongen, etaleert geen greintje respect. In THE HATEFUL EIGHT verdien je respect met een brief van Abraham Lincoln in je borstzak. Of met het aantal mensen dat je liet ophangen, over de kling joeg of achter de tralies hebt gestoken. Voor Quentin Tarantino is THE HATEFUL EIGHT een politiek statement. Een Moraliteit, waar de personages allegorieën zijn voor ‘deugden en ondeugden’.

Tarantino filosofeert over racisme, ongelijkheid, rechtvaardigheid en wreedheid. Op zijn manier. Met de nodige knipogen en een cynisme dat met zwarte humor kan worden verward. Deze mix van een psychologisch binnenkamerdrama, een whodunnit, een western en een horrorfilm, verkent dan ook vele geheimen. Een collega merkte op dat Tarantino’s laatste hem deed denken aan The Iceman Cometh, waar een aantal drinkebroers in een café door Hickey ‘The Iceman’ in hun hemd worden gezet en van hun geheimen worden ontdaan. Hickey krijgt hier de gedaante van Major Marquis, die de mannen – en de vrouw – een voor een met de neus op hun waarheid drukt. Zij het met het nodige geweld. Tarantino heeft zich altijd al een haantje de voorste getoond als het op taboes te doorbreken aan kwam. Zij het met het gebruik van racistische slangwoorden, zijn vele referenties aan de Amerikaanse popcultuur en genreconventies, slavernij, de rol van de African American of antisemitisme. Nu voegt hij er het geweld tegen vrouwen aan toe. Maar volstaat dat allemaal wel om ook ‘goede cinema’ te zijn?

Een film van Tarantino is dermate idiosyncratisch en naar zichzelf verwijzend, dat een Tarantinofilm een genre op zich geworden is. THE HATEFUL EIGHT is een zuiver huis clos, met weinig actie en een overkill aan dialogen. De ene al meer geslaagd dan de andere. Het geweld is hoofdzakelijk sluimerend. Wanneer het eenmaal losbreekt, is het dan ook furiositeit in overtreffende trap. Cartoonesk. Lachwekkend. En ook weer niet. Want ondanks de kwinkslagen is het voor Tarantino bittere ernst. Het theatrale aspect roept Reservoir Dogs voor de geest, maar blijft wel degelijk cinematografisch aantrekkelijk. THE HATEFUL EIGHT heeft zo zijn visuele en narratieve kwaliteiten, is best onderhoudend en bij momenten behoorlijk meeslepend. Maar of je er wakker van zult liggen? Tarantino is ‘volwassen geworden’ en meer van die onzin lees je in bepaalde kritieken. Tarantino verrast niet (meer). Maar hij heeft deze keer ook niet zo bijzonder veel te vertellen.

Geschreven door PIET GOETHALS

The Hateful Eight

06/01/2016
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
eOne

Media: 

onomatopee