Haunt

Een groepje studenten verlaat een Halloweenfuif en belandt in een ‘extreem spookhuis’. Het duo Scott Beck en Bryan Woods slaat met HAUNT geen nieuwe wegen in.

De subtiele sfeeropbouw uit Beck en Woods' scenario voor A Quiet Place is zoek in hun nieuwste. HAUNT vangt vrij braaf aan met enkele jump scares en goedkope elementen ontleend aan het doorsnee kermisspookhuis, maar evolueert gestaag naar zuivere horror en slasher porn. De regisseurs streven slechts één doel na: de kijker zo efficiënt mogelijk de stuipen op het lijf jagen in een claustrofobisch horrordoolhof, dat dichter aanleunt bij Saw en The Texas Chainsaw Massacre dan bij Halloween. Een beetje hersenloos, maar een trip op de achtbaan vraagt geen hoog IQ. Eerder een overlevingsinstinct, dat zie je in de foto’s en filmpjes van sommige extreme spookhuizen. Spookhuizen met acteurs vind je in België tijdens Halloween in pretparken, maar in vergelijking met pakweg de VS, gaat het er bij ons beschaafd aan toe. Google bijvoorbeeld 'McKamey Manor'. Het lijkt de directe inspiratiebron voor HAUNT.

Het perverse kat-en-muisspel van deze huiverfilm voert hetzelfde idee op van een interactief spookhuis: claustrofobische ruimtes en doolhoven, puzzels en een constante sfeer van dreiging en angst, in de verf gezet door gemaskerde acteurs. Maar wat als die acteurs psychopathische moordenaars zijn? De twintigers die zich aanmelden bij een groteske clown in HAUNT, moeten sleutels, scherpe voorwerpen en mobieltjes inleveren aan de ingang. Ook moeten ze een formulier met gedragsregels ondertekenen. Tot hier lijkt alles normaal. De toon wordt grimmig als plots een van de deelnemers verdwijnt, de groep zich opsplitst en vanachter een glazen wand toekijkt hoe een meisje (van de groep die net voor hen binnenging?) wordt verminkt met een hete pook. Het geschreeuw doet echt aan. Of hoort dit bij het opgevoerde theater? Niet dus. De identiteit van de killers, alsook hun beweegredenen, houden Beck en Woods geheim. Wat onder het masker schuilt, is al even sinister als de hele opzet van het spookhuis met vallen, puzzels, nauwe gangen en poppen. De personages zijn louter figuranten. Alleen Harper krijgt, via flashbacks, een achtergrond. De informatie die de regisseurs-scenaristen over geven, lokt op het eerst zicht voorspelbaarheden uit, die vervolgens lekker omzeild worden. Niet dat HAUNT vrij is van clichés. Alleen krijg je niet de tijd om je eraan te ergeren.

Geschreven door PIET GOETHALS

Haunt

24/10/2019
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
Splendid Film

Media: