The Here After (Efterskalv)

John wordt na twee jaar in een jeugdgevangenis opgehaald door zijn vader. Thuis op de boerderij trekt de 17-jarige jongen meteen de werkkleren aan die in de stal hangen en gaat aan het werk, niet al te vriendelijk nagestaard door een man op het erf – een werknemer? Een buurman? Dat is niet helemaal duidelijk, net zoals we er pas vrij laat in de film achterkomen waarom John in de gevangenis heeft gezeten.

Er wordt weinig écht gesproken in THE HERE AFTER, zelfs Johns gelaatsuitdrukking verraadt weinig. We begrijpen dan ook pas later waarom het jongere broertje aanvankelijk een beetje angstig reageert op de uitbundige, stoeierige begroeting van John. De vader, die alleen instaat voor de zorg voor de boerderij, zijn twee zoons en Johns aan allerlei ouderdomskwalen lijdende grootvader, is kortaf, streng en liefdeloos – ook tegen zijn eigen vader, die niet meer kan spreken. Die opa lijkt de enige die begrip opbrengt voor John – hij voelt de verwantschap, zo merken we wanneer hij uit compassie in staat blijkt een dier te doden. De kleine gemeenschap waarin het niet mogelijk is je te verstoppen accepteert Johns terugkeer niet. Op school zijn de leraren heel correct, maar de klasgenoten zijn niets vergeten en niet bereid om Johns daad te vergeven. Behalve misschien dat ene meisje, dat John eindelijk aan het praten krijgt met haar directe vragen.

THE HERE AFTER is een zwijgzame, donkere film; en dat is precies wat de Zweedse regisseur Magnus Van Horn met zijn eerste lange speelfilm wilde bereiken. Zijn verhaal moest universeel zijn, maar dan in een specifieke setting; ook wilde hij dat je als kijker begrip hebt voor de beweegredenen van elk personage. Van Horn ging op zijn twintigste naar de filmschool in Polen, en is daar blijven hangen; zijn DoP is Lukasz Zal, van het wondermooie Ida, en dat zie je. “De camera moet een kat zijn, geen hond”, was een van de tien regels die Van Horn met Zal vastlegde. De camera mocht niet als een hond om de actie heenspringen; maar net zoals een kat drukte en geweld vanaf de vensterbank bekijkt, zo moest ook de camera afstand houden. En dat contrast werkt, en veruitwendigt de afstand die de personages inbouwen tot hun eigen gevoelens. THE HERE AFTER grijpt je naar de keel, en laat je ook na de film maar heel langzaam los.

Meer prijzen

Foto: Loa Ek als Malin 

Geschreven door EVELIEN VAN VESSEM

The Here After (Efterskalv)

31/08/2016
Regisseur: 
Scenario: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
Imagine

Media: 

onomatopee