Het Diner

The kids are all right, althans dat is het beeld dat de broers Paul en Serge, net zoals hun echtgenotes, Claire en Babette, naar buiten toe willen ophangen. Elk van hen weet dat hun zonen geen engeltjes zijn, niet meer sinds die bewuste avond. De vraag is: wie weet wat? Tijdens een duur diner tasten de vier volwassenen elkaars kennis van de feiten af. “We moeten het eens over onze kinderen hebben.” Zo begint Serge, een ambitieus linkse politicus. Het doet denken aan We Need to Talk About Kevin van Lynn Ramsey. Ook in HET DINER botsen we op de grenzen van de ouderlijke liefde – de doofpot wenkt overigens.

Hoever ga je om je kind te beschermen wanneer hij onaanvaardbare feiten heeft gepleegd? En in welke mate ben jij zelf verantwoordelijk? Je kind heeft het immers niet van een vreemde. In tegenstelling tot de roman lijkt Michel, de zoon van Paul en Claire, zijn gewelddadige trekjes en gebrek aan inlevingsvermogen hier te hebben geërfd van zijn moeder, niet van zijn vader. Paul, ervan overtuigd dat zij gedrieën het prototype van het gelukkige gezin zijn, ziet dat onderuitgehaald wanneer de misstap van zijn zoon ook het gebrek aan empathie van zijn vrouw blootlegt. Terwijl Babette plotseling heel erg in haar schoonbroer lijkt geïnteresseerd.

Wanneer we de oorzaak van de ouderlijke twijfel bekijken, is HET DINER veeleer een slap afkooksel van We Need to Talk About Kevin. Beschouwde Ramsey de kijker als een redelijk wezen, dan lijkt HET DINER de noodzaak te voelen een belerend vingertje voor te houden. De al te vanzelfsprekende argumentatie omtrent de gruwel van het gebeurde gaat al gauw tegensteken. En wanneer Paul zich, geheel Woody Allen-style, rechtstreeks tot de kijker richt, krijg je eerder een degout van zijn zogenaamde wijsheden dan begrip voor zijn penibele situatie.

De spelingen met beeld en geluid zijn ook vrij doorzichtig; een witte waas signaleert gedachten die afdwalen, een spiegel dient als meditatiemedium en een dreigend muziekje benadrukt dat een personage zich opwindt. De regie creëert een emotionele afstand, die wel de reflectie over het gebruik van zinloos geweld en de hierdoor verschuivende relaties bevordert. Een film die je in een keer kan degusteren is HET DINER dus niet. Je moet best wat kauwen vooraleer je hem kan smaken.
 

Geschreven door ELINE DURT

Het Diner

06/11/2013
Regisseur: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
A-Film

Media: 

onomatopee