Human, Space, Time and Human

Terwijl het succes van de Zuid-Koreaanse new wave sinds Park Chan-wooks ‘Old Boy’ (2003) nog altijd aanzwelt – met een recente Gouden Palm voor ‘Parasite’ als kers op de taart – blijft Kim Ki-duk nukkig en provocerend zijn eigen pad bewandelen. A rato van een film per jaar breidt de controversiële regisseur zijn donkere wereldvisie verder uit: al wat in de onderbuik krioelt zal komen bovendrijven.

In 2014 beschreef hij zijn film Moebius als "a penis journey". Zijn nieuwste film knoopt daar, op verschillende manieren, een vervolg aan. Opnieuw lijkt de mensheid slechts de som van haar primaire delen: seks, honger en overlevingsdrang leiden de dans in HUMAN, SPACE, TIME AND HUMAN.

Opgedeeld in vier hoofdstukken opent de film met de haastige introductie van een troep weinig overtuigende, stereotiepe personages die samen in een oorlogsschip op cruise vertrekken. Behalve een kersvers gehuwd koppel lijkt iedereen wat op zijn kerfstok te hebben. Wanneer ze ontwaken van een diep, collectieve slaap, hangt de boot plots hoog boven de wolken. Gerantsoeneerd en geïsoleerd loopt de boel snel in het honderd: het bloed spat van het scherm terwijl de passagiers vervallen in immoreel sadisme; kannibalisme voor wie het lang genoeg uithoudt. Lijkt het scenario eigenaardig veel op dat van High Life, dan is dat omdat Kim Ki-duk en Claire Denis eenzelfde thematiek aankaarten. Alleen gebeurt dat in HUMAN, SPACE, TIME AND HUMAN met meer cynisme en minder liefde voor mens en film.

Met een dralend acteerspel en een gejaagde vertelling wordt de allegorie je door de strot geramd. De film struikelt vooral over veelvuldige herhalingen. Hoe vaak moeten we de bloeddorstige militie van de hemelboot medepassagiers zien slachten om te begrijpen dat het oude oorlogsschip is verworden tot een oligarchische microkosmos? Hoe vaak moeten we de personages zien graaien naar een laatste stukje voedsel om te begrijpen dat overlevingsdrang hen tot zonde leidt? En, vooral, hoe vaak moeten de vrouwelijke personages verkracht worden? Volledig doorgedreven had de herhaling nog net een interessant cinematografisch experiment kunnen zijn. Nu wekt Ki-duks saaie sadisme vooral frustratie en veel minder nieuwsgierigheid.

De film is vier donderdagen van juni te zien in Sphinx, Gent. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door INGE COOLSAET

Human, Space, Time and Human

06/05/2019
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2018
Distributeur: 
Film Fest Gent

Media: