The Hundred-Foot Journey

De reële afstand tussen de Indiase eetgelegenheid Maison Mumbai en het sterrenrestaurant Le Saule Pleureur in een Zuid-Frans dorpje is 30 meter (100 feet). Maar eigenlijk liggen de twee zaken in compleet andere werelden. Het gezin Kaddam had een restaurant in India, maar na zware rellen (waarbij de moeder omkwam) zijn ze via een tussenstop in Londen in het zuiden van Frankrijk terechtgekomen.

Madame Mallory (een uitstekende kille, hooghartige Helen Mirren) heeft een restaurant met een Michelinster, dat fijnproevers uit de verre omtrek aantrekt. Vader Kaddam is dictatoriaal en eigenwijs, en luistert niet naar de vaak verstandige adviezen van zijn oudste kinderen. Madame Mallory is dictatoriaal en eigenwijs, en geen middel is haar te grof om Maison Mumbai te doen sluiten. Waarop vader Kaddam haar met gelijke munt terugbetaalt.

Als daar dan nog een lightversie van Romeo & Juliet bijkomt, lijkt het pad gebaand voor alle mogelijke clichés. Maar ondanks wat voorspelbaarheden trapt Hallström gelukkig niet in die val. De meeste personages zijn met zoveel warmte getekend, dat je glimlach er een is van herkenning en vertedering, niet van spot. Ze komen meer dan eens verrassend uit de hoek. Zoon Hassan Kaddam met zijn natuurlijke aanleg voor de keuken volgen we met belangstelling op de lange 30 meter die hij aflegt, in de twee richtingen. Ook al hebben we de jongste tijd wel eens vaker eierdooiers sensueel vertraagd in glazen kommen zien glijden, of kruiden zien worden uitgestrooid als het toverpoeder uit Peter Pan.

En hoewel dat niet helemaal nodig was geweest, is het blijkbaar net zoals de lichtvlekjes iets dat Hallström niet kan laten – herinner u het licht in What’s Eating Gilbert Grape of de verleidelijke chocolade uit Chocolat. (Dat het evengoed zonder dat soort beelden kan, bewijzen smakelijke recente films zoals The Lunchbox, of Love and Fungi, met de frustratie van de twee protagonisten dat hun authentieke Baskische gerechten aangepast worden tot een soort fastfood, en de stad die in de winter in de ogen van Lucien verandert in een woud vol paddenstoelen).

Goed, deze film haalt niet het niveau van My Life as a Dog. Wel is het een warme, menselijke film, met een antiracistische boodschap, die toont dat je met wat begrip voor anderen grote afstanden kunt overbruggen.

Geschreven door EVELIEN VAN VESSEM

The Hundred-Foot Journey

10/09/2014
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2014
Distributeur: 
eOne

Media: 

Trailer: 

jhop0XdC5s8

onomatopee