Hungry Hearts

De eerste scène is claustrofobisch van aard en is in dat opzicht al een voorbode van de rest van de film, waarin kleine ruimtes en extreme close-ups een tweede natuur zijn. Ze zijn de veruitwendiging van de eenzaamheid en de beklemmende relatie tussen de twee protagonisten. Zo krijgt ook de kijker dat benauwende gevoel. De hoofdpersonages, Jude en Mina, ontmoeten elkaar in een ongemakkelijke, maar grappige situatie. Ze komen vast te zitten in een piepklein toilet van een Chinees restaurant in New York.

De andere elementen van de scène zijn eveneens voor de film van belang: het gaat om deze twee personages en er is iets mis – er hangt een geurtje aan de relatie. Doorheen de film lijkt de kleur langzaam te verdwijnen. Letterlijk en figuurlijk. Mina wordt zwanger, ze trouwen. Tijdens de zwangerschap wordt het duidelijk dat er iets niet klopt. Mina denkt dat ze een indigokind draagt, een kind met speciale gaven. Ze is ervan bezeten hem ‘puur’ te houden en schuwt zowel de buitenwereld als de medische wereld. Jude volgt haar uit liefde, maar wanneer hun zoon ziek blijft en ze geen dokter toelaat, ziet hij dat het anders moet. Dat blijkt niet gemakkelijk te zijn en hij verdedigt Mina. “Ze is niet gek, ze is gewoon … ongewoon”, zegt hij tegen zijn moeder, die met haar kitscherige interieur vol opgezet wild het tegengestelde is van Mina.

Wat volgt is een tragisch, aangrijpend en vooral heftig verhaal. Tussen Mina en Jude zijn er veel barrières. Alle communicatie tussen hen loopt van meet af aan mank, Mina zit gevangen in haar eigen wereld. De problematische communicatie is ook letterlijk aanwezig: Jude is Amerikaan en Mina is Italiaanse van afkomst. Hoewel ze Engels spreekt, is er toch sprake van een taal- en cultuurbarrière. Ze worden tegelijk uiteengerukt door hun principes, als (tijdelijk) bij elkaar gehouden door de liefde voor elkaar en voor hun zoontje. Ze willen beiden het beste voor hun zoon, maar wensen te leven en te handelen volgens andere principes en ideeën.

HUNGRY HEARTS, gebaseerd op het boek Il bambino indaco van Marco Franzoso, werd gelauwerd op het voorbije Filmfestival van Venetië. Alba Rohrwachter en Adam Driver gingen beiden naar huis met de prijs voor beste vertolking. Na Private (winnaar Gouden Luipaard Locarno), In memoria di me en De eenzaamheid van de priemgetallen is het de vierde film van Saverio Costanzo, de cineast die er blijkbaar prijs op stelt zijn hoofdpersonages in een (al dan niet zelfgekozen) isolement te droppen om hen dan van nabij te bestuderen.

Geschreven door ROBIN STEURS

Hungry Hearts

15/04/2015
Regisseur: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
A-Film

Media: 

onomatopee