I, Frankenstein

De lijst van scenario’s die Stuart Beattie geschreven heeft, oogt als een bont allegaartje waarin scherpe analyses (Collateral) en verfrissende horror (30 Days of Night) broederlijk naast de grootste kitsch en quatsch staan (G.I. Joe: The Rise of the Cobra). Voor zijn entree als regisseur heeft hij voor de laatste categorie gekozen. Met I, FRANKENSTEIN schrijft hij zich overtuigend in de alompresente Hollywood-categorie van barslechte horror-remakes en herinterpretaties in.

Tussen de barokke ernst van Kenneth Branagh en de kolder van Mel Brooks in, was er inderdaad nog ruimte om Mary Shelleys monster vorm te geven in een met special effects overladen, megaluid spektakel vol ondefinieerbare gevechten en in het rond spattende make-up. Het scenario begint waar het traditionele verhaal eindigt: na het begraven van de uitvinder door zijn creatie. Fast forward naar het heden, waar Frankenstein (ondertussen herdoopt tot Adam) nieuwe gevechten zal moeten aangaan tegen menselijke én bovenaards krachten.

De film zit vol verwijzingen naar het oorspronkelijke verhaal en naar eerdere verfilmingen, maar al bij al had Frankenstein door eender welke zombie vervangen kunnen worden om zijn rol in deze film op te nemen. Als enige lichtpuntje valt er best wat camp-plezier te rapen, vooral in de gulzig incorrecte portretteringen van de meeste karakters.

Aaron Eckhardt gebruikte zijn opgemerkte entree in The Dark Knight blijkbaar als springplank om zelf een mythisch hoofdpersonage te vertolken. Foute zet. Daarmee zet de neerwaartse curve in zijn carrière zich namelijk verder. Deze curve ging eerst mooi de hoogte in dankzij Thank you for Smoking en The Black Dahlia om via The Wicker Man een bocht te maken en pijlsnel naar beneden te duikelen met World Invasion: Los Angeles en Olympus has Fallen.

Geschreven door MIK TORFS

I, Frankenstein

29/01/2014
Regisseur: 
Productiejaar: 
2014
Distributeur: 
KFD

Media: 

onomatopee