Ice Age: Collision Course

Het is zomervakantie, en met veel plezier delen we een recensie over een film waar je met de kinderen heen kan.

Toen ik de titel van deze nieuwe animatiefilm bij mijn collega’s aanhaalde, volgde de vraag of het de derde of vierde ICE AGE-film is. Het is nummer vijf. Door een overvloed aan films die nog moeilijk uit elkaar te houden zijn, moet je de tel wel kwijt raken. Wanneer je niet alle films uit de reeks hebt gezien, voel je je vanzelfsprekend minder betrokken bij de figuren, maar net zoals bij je doordeweekse soap is het nog altijd gemakkelijk om het verhaal te volgen. Je trekt dan ook veeleer naar de zaal voor Sids grappen en grollen, het knappe animatiewerk van Pixar, en de inventieve aanpak van prehistorische elementen, die algemene kennis geworden zijn.

Het zijn drie criteria die bepalen of ICE AGE: COLLISION COURSE te appreciëren valt. De manier waarop de prehistorie wordt vormgegeven is geslaagd. Er valt heel wat te leren over leven en over de natuur in die tijd. Zoals in The Good Dinosaur (een film van Pixar, distributie door Disney), wordt hier de grootste meteorietinslag aller tijden (de Krijt-Paleogeengrens) gethematiseerd, die in beide films wordt vermeden. Het vormt meteen de uitdaging van COLLISION COURSE. Driemaal raden door wie de komeet in gang werd gezet …

Wat de animatie betreft, die verschilt weinig van de vorige films. Niet onterecht, want de ontwikkelde stijl, typisch voor ICE AGE, is zeker geslaagd. Een stijl die ergens ligt tussen heel realistisch (denk aan de vacht van Manny) en cartoonesk (de vele fantasiewezentjes die rondlopen in de ijswereld). Ook een dikke duim voor de landschappen, en de wereld van glinsterende kristallen waarin de vrienden op zoek gaan naar een oplossing voor de naderende meteoriet, maar zoveel meer vinden dan dat.

De moraal van het verhaal gaat over het ouderschap van Manny en zijn mammoetvrouwtje Elly. Ze moeten hun ondertussen verloofde dochter durven loslaten. Klinkt een beetje belachelijk, toegepast op een stel mammoeten. En dat is het ook. Een boodschap gericht aan kinderen – het is en blijft een kinderfilm – maar blijkbaar bedoeld voor volwassenen, het werkt niet. Veel toffer dan de ouders-in-crisis zijn de nevenfiguren, onder wie enkele nieuwelingen. Brooke is het spirituele luiaardwijfje dat verslingerd raakt aan (golden oldie) Sid. Shangri Llama moet de dosis humor in de film te verhogen, al is hij daar niet voor de volle 100% voor geslaagd. En dan zijn er nog de vijandige dinosaurusvogels, die azen op de groep vrienden. Hun vredelievende zoon zorgt ervoor dat de twee groepen gaan samenwerken. Ook daarin zit een boodschap ‘verstopt’.

De ICE AGE-cyclus blijft met deze film zeker overeind. De humor is iets te voor de hand liggend, maar zet meermaals aan tot grinniken. Te weinig in vergelijking met de eerste film uit de reeks. Het is moeilijk in te schatten of de situatiehumor werkt voor een jonger, daarom niet makkelijker publiek. Afgezien daarvan krijg je zeker waar voor je geld. En voor de kinderen: Iedereen welkom, vanaf zes jaar.

Trivia:

- De scene waarin de wezel Buck een ei redt van de vleesetende vogels, was het moeilijkste te realiseren voor de animatiestudio Blue Sky Studios, omdat hij ongeveer twee minuten lang is. Erg lang voor een animatiescene.

- De release van de film werd uitgesteld om concurrentie met de nieuwe Ghostbusters (die bij ons op 10 augustus uitkomt) te vermijden.

Geschreven door CHARLOTTE TIMMERMANS

Ice Age: Collision Course

13/07/2016
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
20th Century Fox

Media: 

onomatopee