The Idol

Het leven in de Gazastrook, een onooglijk lap grond geprangd tussen Israël en Egypte, is bepaald geen pretje. De Palestijnse bevolking levert er elke dag zo’n intense strijd om te overleven dat de meesten niet meer aan dromen toekomen. Maar dat weigerde Mohammed Assaf. Op 22 juni 2013 won hij het tweede seizoen van Arab Idol, de Arabische versie van de muzikale talentenjacht.

Volgens de Palestijns-Nederlandse filmmaker Hany Abu-Assad is Mohammed een man die met zijn engelenstem hoop geeft aan miljoenen mensen in de Arabische wereld. Na Paradise Now en Omar kijkt de cineast opnieuw diep in de Palestijnse ziel en vertelt een verhaal dat in een pijnlijke realiteit is geworteld. Maar tegelijk beseft hij dat je moet entertainen om de grote massa te bereiken. Die spanning maakt de sterkte en meteen ook de zwakte van THE IDOL uit.

Met dynamisch camerawerk plaatst Abu-Assad je midden in de Gazastrook. Het gehol en geren in de smalle straatjes en tussen de betonnen brokstukken van kapotgeschoten huizen bezorgt je een claustrofobische kijkervaring. Het overtuigende spel van de kindacteurs en de aanstekelijke soundtrack zuigen je zo de film binnen. Maar de tweede helft, opgehangen aan Mohammeds pogingen om deel te nemen aan de wedstrijdaudities, is beduidend minder boeiend. De acteur die gestalte geeft aan de volwassen zanger speelt het wel erg emotioneel, met zijn fluisterdictie en zijn ogen van een geslagen hond. Dat je al weet hoe het zal eindigen is niet eens zo erg.

Storender zijn melodramatische accenten en de overbekende verhaalopbouw, met alsmaar grotere hinderpalen en een levensbedreigende crisis vlak voor de finale. De glitter en glamour van de televisiewereld kun je elke dag op het kleine scherm zien, waardoor de charme van het begin verloren gaat. Bovendien gaat Abu-Assad naar het einde toe altijd maar meer historische beelden gebruiken van toeschouwers en fans, en uiteindelijk ook van de werkelijke Mohammed. Op die manier ondergraaft hij de hele opzet van zijn film. In plaats van de toeschouwer aan te zetten tot sympathie met een inspirerend personage dat ook nog eens echt bestaat, geeft hij zich over aan personencultus. Waardoor hij paradoxaal genoeg uitkomt bij de oorspronkelijke betekenis van het woord ‘idool’, namelijk afgod.

 

Geschreven door GORIK DE HENAU

The Idol

11/05/2016
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
September Film

Media: 

onomatopee