I'm the Same, I'm an Other

Zelden is een film een totaalervaring. Beeld illustreert het verhaal en de muziek dicteert ons wat te voelen. Het maakt ons lui en gemakzuchtig. Het haalt ons even uit de realiteit en doet ons alle zorgen vergeten. Hooguit wordt enige nieuwsgierigheid bevredigd. Wat niet aan deze maatstaven voldoet wordt smalend een kunstfilm genoemd. Vaak is dat voor een filmmaker een vrijgeleide om zich van elke betekenis te ontdoen. Het ontslaat hem of haar van de verantwoordelijkheid om met het publiek in dialoog te gaan.

I’M THE SAME, I’M AN OTHER van Caroline Strubbe, het tweede luik dat begon met Lost Persons Area, is behoorlijk radicaal van stijl en lijkt wat de vorm betreft onder deze laatste categorie te vallen, niet qua inhoud. Alles dient het verhaal. Je kan tijdens het eerste deel, waarbij een man en een meisje op de vlucht lijken, geen scène los zien van de titel. Wanneer een krantenartikel opheldering lijkt te brengen over wat er precies aan de hand is, ben je geneigd te denken dat het om toeval gaat. Dat het meisje door een gelijkaardige situatie werd getroffen.

De ouders zijn komen te gaan in een familiedrama, van het dochtertje vooralsnog geen spoor. Is zij de dochter? Waar neemt de man haar mee naar toe? En waarom? Pas wanneer de man het krantenartikel onder ogen krijgt, komt er rust, mededogen, medelijden. Het is niet duidelijk wie door wie wordt gegijzeld, de man door het meisje? Het meisje door de man? Het publiek door de film? De muziek en de sfeerbeelden maken dat de kijker zich erg aanwezig voelt, als een derde persoon. Twee scènes, waarin de man en later het meisje door iemand worden aangesproken, voelen alledaags aan. Ze brengen rust. Met alle goede bedoelingen wordt advies gegeven, wijsheid overgebracht. Maar bij de personages komt het niet aan. Bij de toeschouwers wel?

We verlangen terug naar de beelden van eindeloze landschappen en laten ons graag meevoeren door de muziek. Nee, gevangen genomen door de film voelen we ons niet. Veeleer bevrijd. Want ook al moet Cinema vragen oproepen, deze film houdt de belofte in antwoorden te geven. In een tweede deel consolideert het verhaal zich, de man en het meisje hebben nu een huisje betrokken aan de grijze Engelse kust. In eenzelfde bijna woordeloze manier van met elkaar omgaan staat de relatie tussen het meisje en de man centraal. Niet langer scènes met buitenstaanders couperen de film, opeens zijn er televisiefragmenten. Samen kijken en ontdekken ze de wereld die hen omgeeft. En wij, de kijkers, hebben het gevoel dat we hen beter leren kennen. Maar dat brengt geen rust; beelden uit het verleden, foto’s, een cd, weken het meisje los van de man. De bedreiging komt nu van binnenuit.

De muziek is nadrukkelijker aanwezig, we zijn niet langer de derde persoon, maar gaan op in het hoofd van het meisje, haar waanzin wordt de onze, we voelen haar angst. We gaan op in de man, we herkennen zijn twijfels en zijn eenzaamheid wordt de onze. Dezelfde beelden komen terug, maar anders, ze voelen Hitchcockiaans aan. Er wordt door handelingen gecommuniceerd. Hoe ingenieus is de soundtrack hier samengesteld! Na de film vraag je je af: “Wat zou ik gedaan hebben?” Hoewel de film een verhaal, meer dan alleen maar een gevoel, wil overbrengen, een ondenkbare situatie minutieus recreëert, is inleving door de eigenzinnige beeldtaal lang niet vanzelfsprekend. Alle details tellen en het vergt heel wat inspanning om in de film te blijven.

Persoonlijk denk ik dat het afstandelijke spel van de acteurs het de kijker niet makkelijk maakt. Bij momenten kreeg ik de indruk dat ze veeleer regieaanwijzingen opvolgden dan dat ze in het verhaal zaten. Dat is jammer, want het zou de tegelijk poëtische en dwingende beeldtaal helpen om de dialoog met het publiek te versterken.

Geschreven door BRAM DE SUTTER

I'm the Same, I'm an Other

23/10/2013
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
Minds Meet

Media: 

Trailer: 

s4JufFJdwEk

onomatopee