Independence Day: Resurgence

De Duitse importfilmer Ronald Emmerich bezong in 1996 de Amerikaanse ‘waarden’ in Independence Day. De film herdefinieerde toen de blockbuster: veel actie, hier en daar plaats voor de menselijke (lees: emotionele) toets, indrukwekkende speciale effecten, fraaie belden van vernietiging (de destructie van het Witte Huis en de Empire State Building zijn klassiekers) en dat alles doorspekt met pittige oneliners.

Met Jeff Goldblum als briljante vorser die in zijn strijd tegen de overheersing van aliens werd bijgestaan door zijn vader (Judd Hirsch), een moedige piloot (Will Smith) en Bill Pullman als president Tom Whitmore. De oorverdovend triomfantelijk klinkende soundtrack joeg me toen bijna de zaal uit. Het patriottisme droop van het scherm ... Allemaal een beetje hersenverlammend.

De sequel, INDEPENDENCE DAY: RESURGENCE, brengt geen streepje nieuwigheid en is meer van hetzelfde. Enkele van de helden uit het origineel maken hier weer hun opwachting (Judd Hirsch is zelfs geen haar verouderd) en worden – hoe kan het ook anders – bijgestaan door jong grut. De piloot die destijds de wereld bevrijdde, vertolkt door Will Smith, kwam om tijdens een testvlucht. Waarschijnlijk had Smith het scenario gelezen? De zoon van de piloot trekt nu het laken naar zich toe. De jonge acteurs zijn vrij vlak in het uitbeelden van hun bordkartonnen personages. Maar dat is dan uiteraard ook volslagen onbelangrijk, want het vervolg moet het uitsluitend hebben van de uiterlijke schijn. De vorm en de effecten primeren, al zijn ze niet van die aard om je van de sokken te blazen. Het pandemonium (zowel op zee als op het land) heb je al ontelbare keren eerder gezien. En waarschijnlijk zelfs beter. De hallucinante opeenstapeling van clichés is tenenkrullend. Dat geldt niet alleen voor de personages en de nonsensicale dialogen, ook visueel stapelt RESURGENCE de gemeenplaatsen op. Het gebruik van die filtertjes! Het gratuite (zonder enige dramatische functie) aanwenden van clair-obscur! Die donkere look, met verzadigde blauwen en zwarten! Het doet pijn aan de ogen ...

Ik wil je kijkplezier evenwel niet vergallen – wil je het onding echt zien – maar ... de goeden winnen. Jaja, de Amerikanen slagen er nogmaals in om de wereld van de aliens (en bijgevolg van de ondergang) te redden. Knap gedaan! Had je ongetwijfeld niet verwacht.

Geschreven door PIET GOETHALS

Independence Day: Resurgence

20/07/2016
Regisseur: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
20th Century Fox

Media: 

onomatopee