IT Chapter Two

Met de terugkeer van dancing clown Pennywise verschijnen ook The Losers Club en hun strijd tegen eigen angsten en demonen opnieuw op het witte doek. Inderdaad, ‘terug’ en ‘opnieuw’, want regisseur Andy Muschietti verliest zich in een sequel die de term ver-volg heel letterlijk neemt en soms tot verveling toe de succesformule van de eerste film volgt.

De televisieadaptatie van Stephen Kings IT uit 1990 was een middelmatige bedoening. Fans van het boek moesten tot 2017 wachten voor een waardige verfilming. IT kende een gigantisch succes, maar dit is niet de aanleiding van deze sequel. Van bij de aanvang lagen de twee delen vast. Immers, het boek van King beslaat ook twee generaties: de jongeren van The Losers Club in 1957-1958 en dezelfde club anno 1984-1985.

Zoals in het boek, opent CHAPTER TWO, zeventwintig jaar na de gebeurtenissen uit IT, op de kermis in Derry, waar een groep jonge knapen een homoseksueel koppel molesteert. Een van de twee mannen wordt van de brug gekieperd en valt in de handen van de clown Pennywise. Dit en de verdwijning van enkele kinderen zet Mike – de enige van de Losers die in Derry gebleven is – aan om zijn kompanen van weleer te contacteren en voor een tweede maal de strijd aan te gaan met de eigen demonen, die door Pennywise worden aangewakkerd.

De wetten van het genre eisen dat de sequel bloederiger, enger en gruwelijker moet zijn. Verwacht je evenwel niet aan aanstootgevende horror, daarvoor mikt CHAPTER TWO te zeer op een groot publiek. Het aantal jump scares en bangelijke scènes zijn weliswaar in hoge mate toegenomen. Zij het verspreid over een tijdsduur van een kleine drie uur, die slepend aanvoelt.  

Niet dat er geen interessante thema’s worden aangesneden. De drang van sociale media om allerhande reünies te organiseren, homofobie, schaamte, schuldgevoelens die gevoed worden door ervaringen uit het verleden, jeugdtrauma’s die je blijven achtervolgen en een stempel drukken op je bestaan, vormen zowat de onderliggende subteksten. Elk hoofdpersonage gaat bijgevolg een confrontatie aan met een demon uit zijn of haar verleden. Cool! En tegelijk een bijzonder boeiend uitgangspunt. In plaats van echter diepte aan het verhaal te verlenen, vertragen deze aanvaringen met het verleden het verteltempo en dienen ze uitsluitend als een excuus voor het etaleren van grimmige speciale effecten en goedkope shocks. Ze verwateren tot betekenisloze interpuncties in een geheel dat na ongeveer een derde speelduur de richting verloren is.

De finale is al even gratuit en wordt vreselijk lang gerekt. Bovendien lijkt de ultieme afrekening met de clown een herhaling van wat zich in het eerste deel voordeed. Uiteraard is het geheel sfeerrijk en aantrekkelijk in beeld gebracht. Hoewel het uitgelezen acteursensemble zijn best doet, schijnt het zich in sommige scènes af te vragen waar het verzeild is geraakt. IT CHAPTER TWO bevat wel degelijk een paar uitmuntende scènes, maar is het soort film dat beter werkt in zijn afzonderlijke delen dan als een geheel. Uiteindelijk is het makers te doen om zuiver en goedkoop entertainment. Dit werkt hoofdzakelijk nog voor de jongeling die van zijn ouders om de zoveel maanden met vriendjes naar de cinema mag.

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door PIET GOETHALS

IT Chapter Two

12/09/2019
Regisseur: 
Scenario: 
Genre: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
Warner Bros

Media: 

onomatopee