Jersey Boys

Het is 1951, het jaar dat JERSEY BOYS aanvangt, de onderhoudende biografie over Frankie Valli. Het Italo-Amerikaanse thuismilieu waar Frankie in opgroeit, amper 16 en net begonnen als kappershulp, het groepje (slechte) vrienden met wie hij optrekt en die geregeld in de gevangenis verzeilen, waar iedereen iedereen kent en de plaatselijke maffiabaas (een Christopher Walken meer dan in zijn sas), kortaf maar goedhartig, alles in goede banen tracht te leiden...

Het wordt allemaal vrij goed en ruwweg geschetst door Clint Eastwood, 84 intussen, die zich op de gelijknamige Broadway-musical baseerde. Hoe Frankie met zijn hoge falset-stem de zanger van de band wordt dankzij maffioso Tommy DeVito (die hem op de koop toe ook nog even een lief aan de hand doet) en hoe de (latere) hitschrijver Bob Gaudio bij de groep belandt, enz. Bij elk optreden heet de band anders tot ze uiteindelijk op een luid knetterende lichtreclame The Four Seasons zien staan. Voilà. Een legendarische popband is geboren.

Je komt het allemaal te weten in JERSEY BOYS, samen met nog een hele rits leuke (en minder leuke) anekdotes. Alles is uiteraard niet even fraai. Het kleffe tijdskader met zijn aartslelijke auto's met van die grote vleugels, de gemoedelijkheid, het naïeve optimisme van de jaren '50 die geen grenzen kent, de plantrekkerij, het kattenkwaad van de bende. Als kleurrijke achtergrond mag het er zijn – zoals in Marina,de Rocco Granata-biografie van Stijn Coninx trouwens, die in ongeveer dezelfde periode is gesitueerd en hetzelfde sfeertje uitademt – , het geeft het verhaal achtergrond, een zekere authenticiteit en diepte mee...

Bovendien ventileren de leden van de band hun kijk op het gebeuren en op de andere leden van de band door zich rechtstreeks tot de kijker te richten en recht in de camera te kijken. Want het is lang niet allemaal rozengeur en maneschijn. Hoe Frankie Valli zijn gezin verwaarloost, op de eerste plaats zijn oogappel, zijn jongste dochter Francine (die voorbestemd lijkt om als zangeres zijn voetsporen te drukken), het zit zelfs als een (tragische) rode draad door het succesverhaal verweven.

Het is daar ook dat vriendschap – al wordt vaak een uitgestoken hand niet geschud, opmerkelijk toch wel –, solidariteit, respect heilig zijn, nog echt iets betekenen. Zelfs in tijden van wereldsucces, met hitsongs zoals Cherry, Big Girls don't Cry en Walk like a man. En vooral daarna wanneer op het toppunt van hun succes, hier gedrapeerd rond een live optreden in de televisieshow van Ed Sullivan, de groep te  horen krijgt dat Tommie, hun sterkhouder (zo werd tot dan toe toch tenminste vermoed) een huizenhoge gokschuld heeft en belastingen heeft ontdoken. Voor bijna een miljoen dollar!

Clint Eastwood is wel vaker de filmer gebleken van verhalen waarin de hoofdpersonages niet los geraken van hun achtergrond, hun biotoop. Met al zijn na- én voordelen. Ook dat is JERSEY BOYS, het verklaart trouwens de titel van de film.

Geschreven door FREDDY SARTOR

Jersey Boys

18/06/2014
Regisseur: 
Productiejaar: 
2014
Distributeur: 
Warner Bros

Media: 

Trailer: 

huUX6_a8nf4

onomatopee