Kedi

In Istanboel zie je zowaar nog meer katten dan Turkse vlaggen in het straatbeeld. En ook zij symboliseren de identiteit van de stad aan de Bosporus: “De kat belichaamt de onbeschrijflijke chaos, de cultuur en de eigenheid van Istanboel.”

De naar Los Angeles uitgeweken Turkse filmmaker Ceyda Torun laat in haar debuut KEDI de verzorgers van enkele van de vele duizenden zwerfkatten in haar geboortestad vertellen over de samenhorigheid en de helende kracht die uitgaat van de feliene viervoeters. “Een kat die naast je staat en naar je opkijkt, dat is het leven dat je toelacht”, zegt een van hen. “Ze laten je weer voelen wat liefde is”, geeft een man aan die dankzij katten zijn zenuwinzinking de baas kon. Anderen bekijken de dieren iets pragmatischer: als sluipjagers zijn ze namelijk perfect geschikt om de lokale rattenplaag in te dijken. KEDI – Turks voor ‘kat’ – is een aaneenschakeling van miniverhalen over de katten, in voice-over verteld door de mensen die hen voedsel geven, hen opvangen als ze gekwetst zijn en hen in geval van nood naar de dierenarts brengen. Vlotte camerabewegingen op straatniveau nemen het standpunt van de katten in, terwijl hun menselijke buren uit de doeken doen hoe de katten in hun leven kwamen, en hoe ze dat leven hebben beïnvloed. Zeven katten – hun acties gefilmd in shot en tegenshot en andere klassieke technieken uit de (fictie)film – worden gepresenteerd als personages, van de maffiose straatdief Psikopat tot een adellijke kater. Aandoenlijk en empathie opwekkend, zoals zoveel van de kattenfilmpjes online, zij het in een meer verzorgde vormgeving. De Amerikaanse website Indiewire noemde KEDI – in de VS een van de meest succesvolle documentaires van het jaar – zelfs “de Citizen Kane van de kattendocumentaires” en verwijst daarbij naar de verfijnde opnames. Danig overdreven, want zowel vormelijk als inhoudelijk maakte bv. de Nederlandse cineast Leonard Retel Helmrich enkele jaren geleden met soortgelijke opnames in zijn documentaire Stand van de sterren meer indruk, al volgde hij met ratten en kakkerlakken heel wat minder aaibare beestjes. Bovendien komt wie katten en documentaire aan elkaar verbindt nog altijd uit bij de katachtig ongrijpbare Chris Marker. De hype en het onverwachte succes van KEDI gaan vlotjes voorbij aan de wat wollige voice-over en de toch weer niet zo baanbrekende vorm, maar charmant is het wel.

Vertoningen: Cinenews.be

Geschreven door BJORN GABRIELS

Kedi

09/08/2017
Regisseur: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Dalton Distribution

Media: 

onomatopee