Kinshasa Kids

Kinshasa. modderige straten vol afval en stuk geregend karton. Oude, lekkende bestelwagens en knarsende driewielers. Rommelige leefruimtes verborgen achter halfdoorzichtige golfplaten en verkleurde zeilen en doeken.

Mensen wonen er op daken en balkons en slapen er in gedrongen rusthouding tegen trappen en relingen, nauwelijks beschermd tegen wind of regen. Geen geld, geen school, geen ziekenhuizen, zo luidt het maatschappelijk verdict. In KINSHASA KIDS beweegt de Belgische filmer Marc-Henri Wajnberg, maker van de Antwerpse (biografische) jazzfilm Just Friends (1993), met zijn soepele (ook al wel eens verborgen) camera door een sloppenwijk van de Congolese hoofdstad. Tussen documentaire en drama in filmt hij in levendige straattonelen het lage inkomenbestaan van de Congolese favela en zoomt hij in op de ontwapenende gezichten van taaie kinderen en tieners, die met hun veerkracht proberen te overleven in de kansarmoede.

De film opent met macabere beelden van doodsbange kinderen in een Congolees dorp, waar ze onderworpen worden aan exorcistische rituelen met bloed, ingewanden, dode hagedissen en kippenbouten. Door hun familie ervan verdacht om kwade geesten te herbergen, nemen sommigen de vlucht op een overvolle trein naar de hoofdstad. Ze belanden er tussen de tienduizenden andere vluchtelingen, op zoek naar klusjes of een job als shoeshineboy, halen er kattenkwaad uit en plegen er kleine diefstallen, maar smeden er vooral sterke overlevingsbanden.

KINSHASA KIDS volgt een achttal kleine verschoppelingen, die een bont rapbandje vormen en ritmische muziek maken met bezems, strohalmen, plastic flessen, hamers en ander gevonden of gestolen werktuig. Hun optreden verrast door zijn mengeling van authentiek Afrikaans ritme (de cameo van de Congolese sterzanger Papa Wenba waardig) met westerse invloeden (voetbaltruitjes of Winnie the Pooh-shirts, opvallende zonnebrillen en videoclipdansjes) tot imitatie van Michael Jackson toe. Wajnberg filmt met verve een hallucinant cultureel allegaartje van veramerikanisering, globalisering, koloniale erfenis, bijgeloof en laatste restjes van Afrikaanse authenticiteit. Met etnografisch gevoel wisselt hij spontaan geacteerde scènes af met pure documentaire van het straatleven, becommentarieerd door gesticulerende omstaanders en kleurrijke bewoners.

Geschreven door DIRK MICHIELS

Kinshasa Kids

06/02/2013
Regisseur: 
Productiejaar: 
2012
Distributeur: 
Inti Films & Wajnbrosse

Media: 

Trailer: 

uOhcgq8cNSY

Magazine

Bestel dit nummer na (€5) door te mailen naar info@filmmagie.be

onomatopee