La Odisea

Als een film begint met ‘An der schönen blauen Donau’ van Johan Strauss – de melodie waarop de hemellichamen in Kubricks 2001: A Space Odyssey een dansje weggaven – weet je meteen dat het er niet al te ernstig aan toe zal gaan.

Ondanks de ironische titel en kluchtige toestanden telt het Argentijnse LA ODISEA ook heel wat verwijzingen naar een specifieke sociaal-economische context. Een onooglijk dorpje in de provincie Buenos Aires. Aan de vooravond van de corralito – de financiële restricties die de Argentijnse regering eind 2001 instelde om de economie en het bankwezen te redden – wil een stel gewone mensen een coöperatieve oprichten. Als hun zuurverdiende spaarcenten door een bankier worden verduisterd, zijn ze uit op wraak. Ze willen de man met gelijke munt betalen, maar hun plan om zijn goed verborgen safe te kraken blijkt niet zo praktisch.

Net het geklungel en de plantrekkerij van de personages neemt hen voor je in. Want het zootje ongeregeld dat je hier aan het werk ziet, is lang niet zo professioneel als hun evenknieën in caper comedies als To Catch a Thief, The Italian Job en (recenter) de populaire Ocean-reeks (Ocean’s Eleven, Twelve, Thirteen). De motivatie van de protagonisten wordt slim verweven met de verzuchtingen van de gewone man, die zich in woelige macro-economische tijden verraden voelt door een klasse van mooipraters, beunhazen en schurken. Een en ander zal ongetwijfeld ook buiten Argentinië op sympathie en herkenning kunnen rekenen. Sinds het hier beschreven tijdvak vergaat het de Argentijnse economie trouwens nauwelijks beter, wat waarschijnlijk mede het succes van de film verklaart: hij was er in 2019 de populairste nationale productie.

De fraaie ensemblecast wordt aangevoerd door de onverwoestbare Ricardo Darín, al jaren een van de beste acteurs ter wereld (zie ook La cordillera, Relatos salvajes, Elefante blanco, El secreto de sus ojos, Nueve reinas). Regisseur en coscenarist Sebastián Borensztein (Kóblic, Un cuento chino) heeft een uitstekend gevoel voor ritme. Hij laat de aarzelende voorbereidselen mooi uitmonden in de apotheose van de kraak zelf, die natuurlijk niet volgens plan verloopt. De intelligente soundtrack vermeit zich eerst in hupse hillbilly, maar zodra het menens wordt, gaat de muziek klinken als in een onvervalste spaghettiwestern, vol gierende gitaren en onheilspellend gefluit.

Zoek op cinenews.be een vertoning van LA ODISEA bij jou in de buurt en lees meer reviews en achtergrondstukken in print.

Geschreven door GORIK DE HENAU

La Odisea

08/08/2020
Muziek: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
Cinéart

Media: 

onomatopee