La quietud

Een symbiotische zusterrelatie en venijnige familietwisten leggen de link met het duistere verleden van Argentinië. Pablo Trapero is opnieuw op dreef in LA QUIETUD, een thriller die allesbehalve rustig voorbijkabbelt.

Sinds zijn debuut Mundo grúa bouwt de Argentijnse cineast Pablo Trapero aan een indrukwekkend oeuvre, dat we sinds El bonaerense (2002) ook in de Belgische bioscopen kunnen volgen. Na het gijzelingsdrama in burgerlijke kringen El clan (2015) richt hij zich opnieuw op de hogere regionen van de Argentijnse samenleving. LA QUIETUD is een gelaagde psychologische thriller met elementen van een huis clos.

Hoewel zussen Mía en Eugenia niet langer op hetzelfde continent wonen, hebben ze altijd een symbiotische band behouden. Als hun vader een beroerte krijgt, keert Eugenia naar het ouderlijk huis terug, waarna oude trauma’s en geheimen weer de kop opsteken. De filmtitel is ook de naam van het prachtige landgoed in de buurt van Buenos Aires waar het verhaal zich grotendeels afspeelt. Maar dit alles is duidelijk ironisch bedoeld, want na het idyllische begin is quietud of rust wel het laatste wat je te zien krijgt. Dit is het soort familie dat je zelfs je ergste vijanden niet zou toewensen. Vooral de moeder steekt er in ongunstige zin bovenuit: terwijl ze je vriendelijk toelacht, beraamt ze al hoe ze de spreekwoordelijke dolk in je rug zal planten.

Bij de schokkende ontknoping blijkt een en ander ook te maken te hebben met ’s lands duistere verleden, meer bepaald de onfrisse praktijken van de militaire dictatuur in de jaren 70 en 80. Verwarrend is dat beide zussen aanvankelijk moeilijk uit elkaar te houden zijn. Met hun lange, kastanjebruine haar en ranke gestalte ogen Martina Gusmán en Bérénice Bejo hier zowaar als echte bloedverwanten. Als ze ook nog eens elkaars gedrag gaan kopiëren, wordt duidelijk dat Trapero het effect zo heeft bedoeld. Je gaat erbij denken aan de troebele zusterrelatie uit Persona van Ingmar Bergman, terwijl het venijn tussen de vrouwelijke gezinsleden Interiors van Woody Allen oproept.

Trapero speelt voortdurend met scherptediepte, zodat kleuren en lichamen vervagen en in elkaar overvloeien, bijvoorbeeld in het betekeniszwangere slotbeeld. Het is een treffende vormelijke vertaling van het psychische continuüm waar hij aldoor op alludeert in deze sensuele bespiegeling over knellende familiebanden.

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door GORIK DE HENAU

La quietud

21/08/2019
Regisseur: 
Productiejaar: 
2018
Distributeur: 
September Film

Media: