La tête haute

LA TÊTE HAUTE, de openingsfilm in Cannes dit jaar (niet in competitie) en nu al hier in de zalen, vertelt over de moeizame jeugd van Malony, die al heel vroeg in contact komt met sociaal werkers en jeugdrechters. Zijn (jonge) moeder (een sterk spelende Sara Forestier), die alleen instaat voor de zorg van twee zoontjes, laat in razernij de kleine Malony achter bij de jeugdrechter, omdat hij onhandelbaar zou zijn. Het rustig spelende kind kijkt verbaasd en ook angstig naar zijn schreeuwende moeder, maar huilt niet.

Vanaf dat ogenblik gaat het van kwaad naar erger met de jongen: hij komt in gezinsvervangende tehuizen terecht, hij wordt opgepakt voor joyriding, krijgt oncontroleerbare woedeaanvallen, wordt naar een tehuis gestuurd in de bergen waar de begeleiders liefdevol proberen hem vaardigheden aan te leren om een goed functionerend lid van de maatschappij te worden, komt in een gesloten inrichting terecht en brengt tussendoor nog wat tijd door in de gevangenis. Van zijn labiele moeder heeft hij weinig steun te verwachten, hoewel hij in moeilijke tijden wel – hartverscheurend – om haar roept.

Wie hem wel steunen, de hele weg die hij aflegt, zijn de jeugdrechter Florence Blaque en Yann, Malony’s opvoeder, die zich sterk met de jongen identificeert. We zien de rechter ook zonder Malony, terwijl ze haar bezorgdheid uit tegen haar assistente, of wanneer ze Yann aanspreekt over zijn al te grote betrokkenheid bij de jongen. Het is duidelijk dat voor beiden (net als voor de begeleiders van het jeugdhuis in de bergen) hun baan meer is dan gewoon werk en dat ze er veel voor over hebben om Malony (en bij uitbreiding al die andere kinderen met problemen) een kans te geven op een beter leven.

Regisseur Emmanuelle Bercot (LA TÊTE HAUTE is haar vierde langspeelfilm) zei dan ook in Cannes dat ze een eerbetoon wilde brengen aan alle mensen die in dat systeem van jeugdzorg werken, ook al is het “niet hip om een positief beeld op te hangen van officiële instellingen”. Catherine Deneuve is meer dan overtuigend als de jeugdrechter. Om zich voor te bereiden op haar rol is bij verschillende gesprekken tussen een werkelijke jeugdrecht er en ouders en kinderen geweest. “Nee, mijn aanwezigheid stoorde nauwelijks”, zei Deneuve. “Iedereen concentreerde zich zo op de rechter, ik was volkomen onbelangrijk.”

De film is soms hartverscheurend, soms schokkend, en soms ontroerend mooi. Knap is dat Bercot nergens in de val van de sentimentaliteit trapt. De verhoudingen tussen de personages zijn subtiel getekend en complex. De ontroering komt voort uit kleine gebaren, uit warmte uit onverwachte hoek. De (klassieke) muziek lijkt meer de aandacht te willen vestigen op het evenwicht dat rechter Blaque en Yann voor Malony willen dan op zijn onrust en woede. De muziek vertelt ons dat er voor elk kind hoop blijft zolang er mensen zich blijven bekommeren en blijven proberen het te leren met opgeheven hoofd door het leven te gaan.

Geschreven door EVELIEN VAN VESSEM

La tête haute

13/05/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
Septemberfilm

Media: 

onomatopee