La vie d'Adèle

Met vlag en wimpel torende LA VIE D'ADÈLE, de film van het triumviraat Abdel 'La Graine et le Mulet' Kechiche, Adèle Exarchopoulos & Léa Seydoux, in Cannes boven alles uit met als opperste beloning: de Gouden Palm voor het genoemde trio. Zoals gebruikelijk belichten we ons coververhaal vanuit drie invalshoeken: de recensie, de karakteristieke maar niet helemaal onbesproken manier van films maken door Kechiche en zijn inspiratiebronnen.

Op het eerste gezicht komt LA VIE D'ADÈLE over als een passionele love story, een amour fou, ervaren, beleefd en bekeken door de ogen van Adèle, een even onschuldig als naïef uitziend pubermeisje van zeventien. Een liefdesverhaal als illustratie van de Franse uitdrukking Bleu de toi! Aanvankelijk ziet Adèle een jonge vrouw met blauw haar opduiken in haar onbewuste, in haar (natte) dromen. Ook overdag blijft de vrouw door haar hoofd spoken. Wanneer die droom dan werkelijkheid wordt – meer toeval dan gepland - komt haar hele leventje in een draaikolk van verwarde emoties terecht wat fataal in een nachtmerrie dreigt te gaan eindigen. Maar dat zou voor een gedreven filmmaker zoals Abdel Kechiche wat al te voorspelbaar zijn. Wereldvreemd is hij niet; zijn verhaal wordt ingebed in een massale scholierenbetoging, in een kleurrijke gay parade en zo verder. 

Op school houden de leesteksten van Marivaux en van Sartre (“Eerst word je geboren, besta je om vervolgens van alle kanten invloeden te moeten ondergaan”) niet alleen de scholieren bezig. Ook de kijker. Aan de vooravond van haar achttiende verjaardag drentelt Adèle wat onzeker op de drempel van de volwassenheid. Het expressieve gezicht van de actrice en revelatie Adèle Exarchopoulos zal je niet snel vergeten. Haar open pruilmond, zowel wanneer ze opgewonden door het leven stapt of slaapt, is een en al verwondering. Wervelwind Adèle, spontaan, impulsief en fris van de lever, weet met haar gevoelens en opspelende seksualiteit geen blijf. Het meisje slaat haar vleugels uit, zoekt, experimenteert, doet dat zonder complexen en in de grootst mogelijke vrijheid maar ze vindt amper bevrediging of weerklank.

Tot de coup de foudre toeslaat zomaar out of the blue in de persoon van Emma (Léa Seydoux, beter en enigmatischer dan ooit), die wat ouder is dan Adèle en haar haar blauw verft. Gezeten op een bank aan een immense levensboom luisteren ze aandachtig naar elkaar. Emma schildert, zit in haar zogenaamde blauwe periode en troont het meisje mee in haar artistieke wereld. Na een speels bezoekje aan een museum met uitsluitend kraakwitte beeldhouwwerken van naakten vrijen de meisjes lang, zeer lang en intens. Het zijn de meest prangende, sterkste, meest intieme en crue seksscènes sinds Lust, Caution van Ang Lee. Adèle is zo onder de indruk van Emma’s persoonlijkheid dat ze haar minnares en muze wordt. Elk heeft schijnbaar zijn plek gevonden. Maar wanneer Adèle tijdens een blitzbezoekje aan Emma’s ouders, kunstliefhebbers, haar toekomstplannen prijsgeeft – ze wil onderwijzeres of kleuterjuf worden, haar roeping - merkt Emma het klassenverschil tussen hen op, de directe reden even later voor de breuk tussen de twee.

Eens dat wegvalt rest er bij Adèle alleen nog maar een schrille leegte, een knagende eenzaamheid, zo fysiek dat niet alleen Adèle maar de kijker samen met haar er onpasselijk, ongemakkelijk van wordt. Het is de kracht van Kechiches cinema dat hij er con brio in slaagt om via Adèle de kijker een liefdesverhaal, een gemis en haar obsessie te laten aanvoelen. Zonder het minste psychologische ijkpunt, laat staan verklaring. Zijn camera houdt voortdurend en van dichtbij de meisjes, de actrices in het vizier. Zij dragen, kleuren de film. Met hun liefde, hun woorden, hun lach en hun tranen. Adèle verliest Emma en denkt met haar ook zichzelf te verliezen. Passie wordt obsessie. De manier waarop de jonge vrouw intussen gelouterd echter zichzelf terugvindt is pure klasse.

LA VIE D’ADÈLE is een sensuele film over verlangen, euforie, vrijheid, hartstocht, schoonheid, zoeken, pijn en tevens over la maladie d’amour, liefdesverdriet. En behalve over kunst en cultuur, eveneens over opvoeden, de kunst van het opvoeden zeg maar. Andere thema’s die terloops ook nog worden aangekaart: culturele verschillen, onbegrip, door anderen verstoten worden, zelfbevestiging, verscheurdheid… Een film met de envergure, de uitstraling van het meesterlijke La belle noiseuse van Jacques Rivette en de intensiteit van A nos amours, lukraak geplukt uit het oeuvre van Maurice Pialat. Het is superieure, intelligente, poëtische cinema. Kortom de film van het jaar.

Geschreven door FREDDY SARTOR

La vie d'Adèle

09/10/2013
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
Cinéart

Media: 

Trailer: 

PC9epD2tRgQ

onomatopee