Lady Bird

De excentrieke Christine wil uitvliegen naar de grote stad. Ongeduldig brengt ze haar laatste jaar door op de katholieke middelbare school van het kleinstedelijke Sacramento, Californië. “I wanna live through something”, verzucht ze in de proloog. De ironische voorbode van een jaar vol eerste keren. Door de schoolopvoering van Merrily We Roll Along, een musicalklassieker waarin de protagonisten terugblikken op de keerpunten van hun leven, kunnen we alvast bedenken hoezeer Christines senior year haar zal vormen tot wie ze is.

De gevestigde actrice en scenarist Greta Gerwig installeerde zich met voelbare goesting in de regiestoel voor dit gevoelige portret van een meisje dat zich stuntelend doch dapper naar het vrouw-zijn begeeft. Het intimistische mumblecoregenre was Gerwigs leerschool: met verschillende van haar rollen (Hannah Takes the Stairs) en scenario’s (Frances Ha) verhaalde ze, zoals in LADY BIRD, de levenswandel van jonge, zoekende outsiders met een zweem van melancholie. Toch is Gerwigs eerste eigen film bezwaarlijk mumblecore te noemen. Tegenover die sobere, sterk geïmproviseerde lowbudgetfilms is LADY BIRD meer uitgeschreven, voller qua vertelling (Christine zit in een rollercoaster van gebeurtenissen) en ritmischer door de voortdurende afwisseling in camerastandpunten en een speelse montage. De compilatie van shots van Christines euforische eerste liefde – het dansen, het knuffelen, het kussen – is een bewust cliché, alsof Gerwig de naïviteit van de tortelduifjes ook vormelijk wou uitdrukken.

Het verhaal speelt zich af in 2002, een jaar later zou de regisseur zelf afstuderen aan de katholieke meisjesschool van Sacramento. Dat maakt van LADY BIRD nog geen autobiografie, maar je voelt (en ziet, vooral in het sfeervolle production design) wel de affiniteit met de stad en het tijdperk. Het was een tijd zonder smartphones of wifi, en Gerwig speelt met merkbaar plezier in op hoe anders de dingen toen waren. Jongeren vragen aan elkaar of ze al een mobieltje hebben en het enige internet dat Christine kan gebruiken bevindt zich op de kamer van haar broer. Even nostalgisch is de warme, korrelige fotografie, alsof de film op pellicule werd gedraaid. Dat bleek echter te duur, dus het analoge effect is een digitale ingreep.

Hoe licht de vorm ook aanvoelt, inhoudelijk zijn er heel wat zwaartepunten. Tekenend voor Christine is haar onvrede met wie ze is: ze wil rijker, mooier en populairder zijn en heeft daar veel voor over. Is dat te wijten aan een (late) puberteit? Haar cynische humor en tegendraadsheid lijken dat te bevestigen. We ontdekken echter dat Christine deze karaktertrekken deelt met haar al even onzekere moeder, die staat voor de identiteit en de verstikking waarvan ze wil vluchten. Het feit dat ze zich afkeert van haar geboortenaam (iedereen moet haar Lady Bird noemen), is daar maar één illustratie van. Terwijl Christines personage wispelturig is, kunnen we ons altijd identificeren met haar keuzes. Ze is jong en onzeker en de fouten die ze maakt hebben nog iets aandoenlijks. De invulling van het moederpersonage is echter wél problematisch. Het heen-en-weergeslinger tussen sympathie en antipathie eist veel aandacht op. Haar hardvochtigheid stoelt op de angst om Christine los te laten. Ze haalt haar verbaal onderuit in de hoop haar te demotiveren om zich aan te melden voor de grote, veeleisende universiteiten en praat haar schuldgevoelens aan over dat ze Sacramento verlaat. Het is makkelijk om haar dat egoïsme kwalijk te nemen, maar ze denkt ook écht dat het beter is voor Christine om onder haar warme vleugels te blijven. Gelukkig kan Christine uiteindelijk doen waar haar moeder de hele film mee talmt: oprecht zeggen dat ze haar graag ziet, en dat het veel moed vergt om los te laten.

Vertoningen: cinenews.beMeer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in uw bus met een abonnement.

Geschreven door CHARLOTTE TIMMERMANS

Lady Bird

04/04/2018
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2017
Distributeur: 
Sony Pictures

Media: 

onomatopee