The Last Black Man in San Francisco

Charmant en aanstekelijk zijn niet de adjectieven die meteen te binnen schieten bij een film over de gentrificatie in de grootsteden van de Amerikaanse westkust. Toch maakt regiedebutant Joe Talbot met THE LAST BLACK MAN IN SAN FRANCISCO een kleurrijk, erg menselijk portret van de stad waarin hoofdacteur Jimmie Fails en hij samen opgroeiden: San Francisco.

In de openingsscène rijden Jimmie en zijn vriend Monte (Jonathan Majors) door de wijken van de metropool. In slow motion glijden de twee zwarte mannen op eenzelfde skateboard van de ene buurt naar de andere. Wanneer ze de dokken achterwege laten en zwarte families en Aziatische winkeliers wijken voor latte slurpende yuppies is de toon gezet: de kwaliteit van je leven wordt bepaald door de wijk waarin je woont. Jimmie heeft dan ook zijn zinnen gezet op een victoriaanse woning in de binnenstad. Dat pand, een kast van een huis, behoort toe aan zijn familie. Met zijn vader en zuster woonde hij er als kind en zijn grootvader zou de architect zijn. Hoewel er vandaag twee witte babyboomers wonen, gaat hij er dagelijks stiekem klussen. Intussen werkt zijn trouwe metgezel Monte, die buiten de wacht houdt, aan een toneelstuk.

Jimmie, die het scenario meeschreef, speelt een gefictionaliseerde versie van zichzelf. Talbot verschijnt ook even op het scherm, met een cameo als dakloze hippie met nudistische trekken zoals je er vast dertien in een dozijn vindt in San Francisco. Het is echter Jonathan Majors die de show steelt met een aangrijpend, zachtaardig personage waarmee hij zijn positie als bijrolacteur meesterlijk overstijgt. Als een Afro-Amerikaanse Don Quichot en dienaar Sancho Panza strijdt het duo niet alleen tegen verschuivende stadslandschappen, aasgierbankieren en bijtende desillusie. Ook de performatieve mannelijkheid, inherent aan de buurten waarin ze opgroeiden, haalt hen meer dan eens in. De straatcoryfeeën die op de stoep ijverig aan hun street cred werken, zijn Monte's meest dankbare inspiratiebron. Diens nieuwe toneelstuk stelt Jimmie echter voor voldongen feiten: het huis zal nooit van hem zijn.

Talbots narratieve aanpak is niet overal rimpelloos. Het verhaal deint hier en daar uit, waardoor losse eindjes soms niet meer aan elkaar geknoopt kunnen worden. De ingetoomde excentriciteit en vrolijke eigenzinnigheid van de film maken echter veel goed en zorgen met het energieke acteerspel voor een lichte, humoristische toets die aan de films van Wes Anderson doet denken. Politiek pamflet noch zeemzoeterig portret is THE LAST BLACK MAN IN SAN FRANCISCO in de eerste plaats een stadssymfonie. San Francisco heeft te kampen met heel wat problemen, maar één zaak staat volgens Jimmie vast: “You don’t get to hate it unless you love it.”

De release van THE LAST BLACK MAN IN SAN FRANCISCO is een initiatief van Sphinx Cinema in Gent, Cinema ZED in Leuven, Lumière Antwerpen en Lumière Brugge.

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door INGE COOLSAET

The Last Black Man in San Francisco

05/08/2020
Regisseur: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2019

Media: 

onomatopee