The Last Face

Is liefde überhaupt wel mogelijk in een door meedogenloos geweld verscheurde regio in Afrika zoals Liberia? In THE LAST FACE, zijn vijfde film, wou Sean Penn ('Into the Wild') daarnaar peilen, maar hij oogstte vorig jaar op het filmfestival van Cannes tijdens de première vooral hoongelach bij de filmpers.

Toch exploiteert Penn het geweld niet; de wrede realiteit, tot het ondraaglijke toe, komt koud en kil over, met harde beelden die we kennen uit het journaal en van films. Hij laat alleen maar zien wat we al hebben vernomen (uit diverse media), bijna als decor; om te laten aanvoelen dat het (oorlogs)geweld in Afrika ons westerlingen al lang(er) compleet onverschillig laat. Dat kan je in elk geval niet beweren van de twee blanke dokters ter plekke, Arts zonder Grenzen Miguel Leon en Wren Petersen, hoofd van een internationale hulporganisatie. Ze doen wat ze kunnen. Het is trouwens de speech van Petersen aan het thuisfront die de film omkadert, opent en besluit. Het spreekt bijna vanzelf dat de dokters in deze overdovende chaos, in deze spiraal van moord en doodslag … elkaar vinden, verliefd worden, beter nog: in deze liefdeloze, respectloze context warmte bij elkaar zoeken omdat dat het enige is dat hen rechthoudt in deze penibele leef- en werkomstandigheden, hun idealisme enigszins voedt en hen met hart en ziel hun missie doet voortzetten tegen beter weten in. Want is hun hulp geen druppel op een gloeiend hete plaat? Je voelt de adrenaline door hun aders gieren bij elke aartsgevaarlijke helpende hand. Waar blijven ze hun energie halen? Bij hun partner? Ook al verschillen ze grondig van mening over wat de oplossing zou kunnen zijn van het conflict dat hen mee- én leegzuigt. Doen ze wel hun uiterste best om hun relatie te laten overleven? Of is hun liefde gedoemd om uit te doven?

In een aan Terence Malick schatplichtige hypnotiserende filmstijl ontplooit Sean Penn het unieke liefdesverhaal. Kijk je als toeschouwer echter niet verder dan deze lovestory, dan bijt je je tanden stuk op de film. Penn projecteert dit staaltje van onbaatzuchtige liefde in een veel ruimer verband. Zou hun onmogelijke liefde niet vooral ook de onmacht, de hulpeloosheid van de nationale en internationale politiek symboliseren? Wie reikt wie en waar de hand?

De vertoningen van THE LAST FACE vind je terug op cinenews.be.

Geschreven door FREDDY SARTOR

The Last Face

19/04/2017
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Belga Films

Media: 

onomatopee