Laurence Anyways

Het Canadese talent Xavier Dolan is pas drieëntwintig, toch levert hij met LAURENCE ANYWAYS al zijn derde langspeelfilm af. Zijn debuut J'ai tué ma mère gooide drie jaar geleden hoge ogen op het filmfestival van Cannes. Ook voor zijn tweede werk, Les amours imaginaires, werd hij in Cannes bekroond. Zijn films bespreken de verwarring die (homo)seksualiteit veroorzaakt bij jongeren. "Mijn focus ligt op het schetsen van onmogelijke liefdes. Natuurlijk maakt homoseksualiteit deel uit van mijn films, omdat het deel van mijzelf is”.

Met LAURENCE ANYWAYS gaat Dolan op zijn elan verder. Laurence Alia, een 30-jarige leerkracht literatuur, geniet schijnbaar met volle teugen van zijn liefdesrelatie met de flamboyante Fred - afkorting van Frédérique, voor een goed begrip. De bubbel spat echter uit elkaar wanneer hij zijn geheime wens, een vrouw te zijn, aan haar toevertrouwt. Samenblijven lijkt geen optie meer; maar geen van beiden wil zijn/haar soulmate verliezen. Bovendien moet Laurence ook de andere partijen in zijn leven - school, ouders, vrienden - van zijn keuze overtuigen.   Dolan neemt het outen van Laurence niet als uitgangspunt. Het is de grillige en tegelijk onontbeerlijke relatie tussen Fred en Laurence die meer dan genoeg stof biedt voor de 159 minuten durende film. De band tussen beiden is bijzonder intens.

De verhitte discussies die zich meermaals opwerpen zijn daar een duidelijk voorbeeld van; toch is het vooral wanneer ze van elkaar gescheiden zijn dat de radeloosheid en frustratie onmetelijk wordt. Ze proberen elk hun eigen weg uit te stippelen; Laurence vindt zijn plaats bij een excentrieke familie van zonderlingen, Fred verhuist naar de suburbs voor een leven in keurslijf. Hun wegen blijven evenwel kruisen zodat er geen einde komt aan het duw- en trekwerk dat hun relatie typeert.   Dolan kiest voor thematische settings die het verhaal symbolisch ondersteunen. De opeenvolging van Canadese metropool Montréal, over slaapstadje Trois-Rivières, naar idyllisch eiland Île Sur Mer, staat telkens voor een nieuw hoofdstuk in het leven van Laurence en Fred.

De sneeuwachtige landschappen van Trois-Rivières, met zijn pastelkleurige huizen en eentonige vergezichten, symboliseren de stilstand in de relatie tussen Laurence en Fred; dit in tegenstelling tot de flitsende, energieke aanvangsscènes in de uitgaansbuurten van Montréal. Het panoramisch eilandje aan het einde van de film is een surrealistisch sluitstuk, een droomwereld die voor beiden de illusie schept dan hun liefde ooit meer dan platonisch kan zijn.   LAURENCE ANYWAYS houdt ook vast aan een strikte chronologie, van '89 tot '99, met veel oog voor details voor popcultuur en tijdgeest. We zien hoe de wereld rond Laurence jaar per jaar evolueert en hoe het fenomeen transseksualiteit langzaamaan een plaats krijgt in de maatschappij. De soundtrack gaat mee met de tijd. Geen onderliggende achtergronddeuntjes maar overheersende tunes die snoeihard door de bioscoopboxen knallen, of het nu Tchaïkovsky, The Cure of Céline Dion is.

Dolan krijgt wel eens kritiek voor zijn overmatig gebruik van muziek maar voor hem zijn het medium film en muziek onlosmakelijk met elkaar verbonden. "Ik schrijf soms scènes puur in functie van de muziek. Muziek was de ziel van de cinema, lang voordat de geluidsfilm doorbrak".   Overeenkomstig met de muziek wordt het volledige register aan cameratechnieken opengetrokken. Een voortdurende afwisseling tussen hoog en laag, long shots en close-ups, pannen en tilten, maakt de chaos van Laurence's leefwereld compleet. Misschien zelfs van het goede te veel, het geheel is op zijn minst bombastisch te noemen. De barokke visuele stijl van Dolan laat soms te weinig ademruimte toe zodat Laurence’s innerlijke leefwereld slechts bij momenten een open boek wordt.  

Het talent van deze regisseur is evenwel onmiskenbaar, en dus laten we Dolan met plezier verder dartelen in zijn speeltuin.

Geschreven door MICHAEL PEETERS

Laurence Anyways

18/07/2012
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2012
Distributeur: 
ABC

Media: 

Trailer: 

WaTB2KqTmqM