Le cœur régulier

Na haar geslaagde fictiedebuut Beyond the Steppes duurde het zes jaar voor Vanja d’Alcantara haar volgende project kon realiseren. Voor LE CŒUR RÉGULIER baseert ze zich op een roman van Olivier Adam, een Frans auteur van wie de boeken (Je vais bien, ne t'en fais pas) en scenario’s (Welcome) wel vaker zijn verfilmd. Het verhaal draait om Alice, een vrouw met man en kinderen die maar moeilijk in het reine kan komen met de dood van haar broer. Ze vertrekt naar Japan, waar haar broer een tweede leven trachtte op te bouwen. Daar komt ze terecht in een soort herberg voor verloren zielen, uitgebaat door een voormalig politieman. Hij wil mensen ervan weerhouden zich van de naburige klif in Tōjinbō te werpen en helpt de hopeloos verloren Alice. Visueel oogt LE CŒUR REGULIER in elk geval indrukwekkend.  

DOP Ruben Impens doet mooie dingen met tegenlicht en hult de Japanse rotskusten in een palet van grijsblauw en diepgroen, overgoten met een schuchtere lentezon. De interieurs en decors blijven ver verwijderd van westerse clichés over het land van de rijzende zon. En op de minimalistische soundtrack wordt de meditatieve sfeer subtiel gesuggereerd via fluit en piano. Maar op dramatisch vlak schort er het een en het ander. D’Alcantara benadert de Japanse cultuur consequent vanuit het standpunt van het hoofdpersonage. De keerzijde van die strategie is dat je aldoor het gevoel hebt door een verrekijker te turen naar een landschap dat maar niet scherp wil worden. Hoofdrolspeelster Isabelle Carré (Marie Heurtin, Les émotifs anonymes) helpt de zaken ook niet met haar bloedeloze, afwezige vertolking. Het is een veeg teken dat ze van het doek wordt gespeeld door zowat al haar tegenspelers, van Jun Kunimura (bekend van Like Father, Like Son, Kill Bill en Audition) over Niels Schneider (Les amours imaginaires) tot Dardennes-getrouwe Fabrizio Rongione. Wellicht heeft het ook te maken met het etherische thema.  

De Japanse titel Kokoro (geest, hart) geeft nog treffender weer dat Alice vooral op zoek is naar zingeving in haar steriele en geregelde leventje. Maar jammer genoeg blijven D’Alcantara en Adam te veel aan de buitenkant van de Japanse cultuur om hun beroep op (zen)boeddhistische ideeën geloofwaardig te maken.

Geschreven door GORIK DE HENAU

Le cœur régulier

20/04/2016
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
O’Brother Distribution

Media: 

onomatopee