Le ciel flamand

Jacques Brel. Sophie Schoukens pakte in haar ontroerend mooie langspeelfilmdebuut Marieke, Marieke, geïnspireerd op het gelijknamige liefdesliedje van monument Brel, al een heikel thema aan: jong meisje wordt smoorverliefd op oudere man. En Peter 'Offline' Monsaert situeert zijn gegeven – de angst van ouders dat hun kind iets zou overkomen – onder een sombere loodgrijze Vlaamse hemel, o zo bezield bezongen door de Belgische bard.

Peter Monsaert maakt het zijn hoofdrolspelers niet gemakkelijk. Sylvie verdient als alleenstaande moeder de kost in de van haar ouders geërfde bar 'Le ciel flamand' vlak aan de Franse grens, waar enkele prostituees geacht worden hun klanten naar de zevende hemel te loodsen. Aan haar dochtertje Eline omschrijft Sylvie haar werk als “Mama helpt mensen … wanneer ze een knuffel nodig hebben.” De vrouw geeft al haar liefde aan haar schattige en nieuwsgierige dochtertje van zes en houdt haar zoveel mogelijk weg van haar werkplek én van haar vader, die haar wel elke dag met de autobus naar school mag brengen. Alleen beseft het meisje niet dat 'nonkel' Dirk – want zo onbeholpen noemt Sylvie hem – in feite haar vader is.

Vele dingen worden niet gezegd, kunnen blijkbaar niet worden uitgesproken. Alledrie zijn ze het slachtoffer van omstandigheden die ze niet hebben gewild, maar die ze nu eenmaal (moeten) accepteren. Maar hoelang nog? Sylvie noch Dirk laten het achterste van hun tong zien. Ze leven langs elkaar heen en hebben een muur rond zich opgetrokken. Dirk, een binnenvetter, is een man van weinig woorden en verstopt zijn emoties. Hij poogt – vrij machteloos – van alles te verzinnen om zijn dochtertje meer te kunnen zien. Dat lijkt enigszins te zullen lukken, tot er iets vreselijks gebeurt. Pas dan, wanneer hun leven in een stroomversnelling raakt, worden de ouders wakker geschud, ontwaken ze definitief uit een kwade droom. Pas dan komen authentieke emoties los, zodat Sylvie uiteindelijk Dirk kwaad kan toeroepen: “Gij hebt geen idee hoe ik me voel!” Waarop Dirk aarzelend repliceert: “Maar gij ook niet!” Het sleutelmoment. Monsaert illustreert in deze LE CIEL FLAMAND – een rollercoaster van instinctieve oeremoties – hoe ook een vader alles – maar dan ook echt álles – voor zijn kind over heeft.

Lees het interview met regisseur Peter Monsaert en acteurs Wim Willaert en Sara Vertongen hier.

Geschreven door FREDDY SARTOR

Le ciel flamand

16/11/2016
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Lumière

Media: 

onomatopee