Le confessioni

Al enige tijd in de bioscoop in Italië, gelauwerd op het Filmfestival van Karlovy Vary, en nu komt het schitterende LE CONFESSIONI van Roberto Andò dus hier in België in de bioscoop. Een pareltje zoals de Italiaanse film die om de zoveel tijd wel in petto heeft.

Achter een groep gesluierde Arabische vrouwen in boerka en in nikab stapt een monnik in zijn witte pij parmantig de vlieghaven van het Duitse Rostock binnen om dan in zijn dictafoon in te spreken: “Als een engel in de hemel niet doet wat hij moet doen, wordt hij opgesloten in een duistere cel.” Van een enigmatische entree gesproken. Maar hij staat er wel meteen. Al klinkt er in de muziek van Nicola Piovani wel wat weemoed door. De kartuizermonnik is uitgenodigd door de directeur van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) zelf voor de Top van de G8, de ministers van Economie van de acht machtigste geïndustrialiseerde landen. En dat samen met een schrijfster van populaire kinderboeken (“Eigenlijk ben ik een kleine onderneming”) en een geëngageerd muzikant als vertegenwoordiger van de meest actieve ngo’s. Kwestie van nog enkele niet onbelangrijke ‘partijen’ aan boord te hijsen om de democratische schijn hoog te houden? Roberto Salus – zo heet de monnik – alias Toni Servillo (even charismatisch en onberispelijk als zijn witte pij) is diezelfde avond nog stille getuige van de toespraak van Daniel Roché, de IMF-directeur (voortreffelijke rol van Daniel Auteuil), op een feestelijk etentje naar aanleiding van zijn verjaardag. De speech van Roché komt niet veel verder dan de parabel van de appel, waarbij de man pardoes een appel op zijn lege glas laat vallen. Het cynisme van de macht? Er wordt gevreesd dat de top aan weinig ontwikkelde landen drastische maatregelen, radicale hervormingen zal opleggen. Nog die avond zelf vraagt Roché aan de eerwaarde of hij mag biechten. De kartuizermonnik is dan ook de laatste met wie Roché heeft gesproken, want de volgende ochtend wordt de man dood gevonden op zijn hotelkamer: moord of zelfdoding? Een interessant uitgangspunt, want uiteraard is de monnik gebonden aan het biechtgeheim, zoals in I Confess van Alfred Hitchcock. Daarenboven heeft de kartuizermonnik ook nog eens de gelofte van stilzwijgen afgelegd – cfr. Die grosse Stille.

LE CONFESSIONI – de titel betekent zowel bekentenissen als biechten – kantelt op dat ogenblik van een maatschappelijk geëngageerde film naar een filosofische thriller waarin de monnik in feite … de zwarte doos is. Geen enkele thesis wordt uitgesloten. Bijgevolg is iedereen verdacht, niet in de laatste plaats de monnik zelf. Met zijn achtergrond als schrijver en scenarist laat de Italiaanse filmregisseur Roberto Andò (van Viva la Libertà onder meer) van dan af zien dat hij vooral ook een intelligent scenarist is. In flashbacks zien we flarden uit het vrij lange, geanimeerde gesprek tussen Roché en de monnik, zijn zogenaamde biecht; door de bewakingscamera’s van het hotel is wel het beeld geregistreerd, niet het geluid. Dat is door Rochés persoonlijke lijfwacht uitgezet. Uit veiligheidsoverwegingen? Dat belet niet dat wij, kijkers, (mogen) vernemen, aanvoelen dat Roché (“We ontnemen mensen alle hoop, laten we hen illusies geven”) nogal tegen de top opzag. Roberto Salus is en een al luisterend oor, geeft alleen af en toe als repliek een doordenkertje of een wijsheid prijs waarmee ook de kijker aan de slag kan. Andò last bovendien haastige gesprekken in tussen de ministers die inderdaad vuige economische plannen hadden, amoureuze peripetieën ook, en laat een buurvrouw door het sleutelgat gluren in de kamer van de monnik ernaast. Zij betrapt hem erop dat hij met zijn dictafoontje vogelgezang registreert. De link met Sint-Franciscus, die voor de totale onthechting koos en met de vogels, met de dieren sprak – de monnik alleen kan de hond Rolf bedaren en doopt hem prompt om tot Bernardo – ligt nogal voor de hand. Zijn eenvoud staat in schril contrast met de rijkdom van de acht die over het lot van mensen beslissen in veel minder rijke tot straatarme landen. Als ambassadeur van de zelfgekozen ‘armoede’ geeft hij met zijn wijsheden, die niet altijd religieus zijn, aan hoe rijk hij wel is, en confronteert hen die de macht hebben met zichzelf. Piccobello.

Geschreven door FREDDY SARTOR

Le confessioni

14/09/2016
Regisseur: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Imagine

Media: