Le dernier coup de marteau

Met zijn opmerking “het klinkt te droog, te hard” poogt de rondreizende dirigent Samuel tijdens de repetities het orkest te corrigeren dat de zesde symfonie van Gustav Mahler aan het inoefenen is. “Maar we volgen u, maestro”, antwoordt iemand. Vanuit de coulissen kijkt Victor toe, 13 jaar en op zoek naar de vader die hij nooit heeft gekend. Victor wordt vervolgens nogal hardvochtig afgescheept, maar houdt koppig vol. Keer op keer trekt hij van de sjofele caravan op het strand, waar hij met zijn moeder woont, naar de opera van Montpellier. Liftend in een truitje van rags to riches-voetbalgod Zidane. Zullen uiteindelijk de hamerslagen uit Mahlers symfonie volgen, waarmee volgens de componist het noodlot driemaal komt aankloppen?

LE DERNIER COUP DE MARTEAU heeft de narratieve bouwstenen klaarliggen om een hooggestemd drama rond een talentrijke, gevoelige tienerjongen te construeren: een doodzieke moeder, een afwezige vader, geldzorgen, een jeugdliefde, prestatiedruk op school en bij het voetballen … In haar tweede langspeelfilm (in de verdienstelijke debuutfilm Angèle et Tony werden dezelfde acteurs gevolgd die nu het gebroken koppel spelen als twee prille geliefden) geeft de Franse filmmaakster Alix Delaporte echter blijk van ingetogenheid: “Ook ik heb de neiging om meer sécheresse te vragen, terwijl ik net op zoek ben naar het tegenovergestelde effect.” Nooit geeft Le Dernier coup de marteau de indruk uit te zijn op een genadeslag, een scène of dialoog die de wereld finaal overhoop haalt.

We zien Victors moeder Nadia in een meertje springen en zo bijna bijkomstig haar ziekte onthullen. We zien de interacties tussen vader en zoon, onbekenden voor elkaar, die dan maar kletsen over wat ze wel kennen: voetbal en klassieke muziek. We zien Victor op een Zuid-Frans strand, vaak prachtig in beeld gebracht bij een opkomende of neergaande zon door Claire Mathon, als chef opératrice onder meer verantwoordelijk voor gelijksoortig gefilmde locaties in L’inconnu du lac van Alain Guiraudie en Plein sud van Sébastien Lifshitz. Maar vooral zien we het gelaat van debutant Romain Paul – winnaar van de Prijs Marcello Mastroianni voor meest beloftevolle acteur op het filmfestival van Venetië – en kijken via de aftastende blik van zijn alomtegenwoordige Victor naar de toekomst die zich voor hem ontvouwt. Ook al laat het leven zich niet dirigeren, niet door zijn vader, niet door zijn moeder, Victor reikt naar glorende horizonten.

Geschreven door BJORN GABRIELS

Le dernier coup de marteau

11/03/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2014
Distributeur: 
Lumière

Media: 

onomatopee