Le temps des aveux

Dit historische drama, gebaseerd op de autobiografische roman van Bizot, begint met een scène waarin een man met een vrouw herenigd wordt en ze over het verleden spreken. De film wordt dus verteld in een lange flashback.

François Bizot (Raphaël Personnaz), een Franse etnoloog, reisde in 1971 naar Cambodja om te werken aan de tempels van Angkor. De Rode Khmer dacht dat hij een spion voor de CIA was en nam hem samen met zijn twee collega’s gevangen. Zijn vrouw, die hij in een dorpje daar ontmoet had, en zijn dochtertje blijven alleen achter.

Het eerste deel van de film toont François’ gevangenschap in een kamp midden in de jungle. De enige manier om uit die benarde situatie te raken is de jonge kampleider Douch te overtuigen van zijn onschuld. Douch blijkt een soort sympathie voor hem te ontwikkelen, waardoor hun band erg dubbelzinnig wordt.
Net zoals in Indochine (1992), waarvoor Wargnier een Oscar kreeg, is ook hier de omgeving van de gebeurtenissen adembenemend. De film is dan ook in Cambodja opgenomen. De weelderige, groene setting en de daarbij horende junglegeluiden dragen bij tot de authenticiteit van de film en versterken het gevoel van isolement waarmee François geconfronteerd wordt.

De dubieuze band tussen Douch en François vormt een rijke voedingsbodem voor de film. Tijdens zijn gevangenschap toont François de uiterlijke kenmerken van een Jezusfiguur: lange haren, een uitgemergeld voorkomen, vuil ... Bovendien gedraagt hij zich ook steeds meer zo: hij geeft zijn eten aan een jong meisje, wil zijn vrijheid aanvankelijk niet aanvaarden zolang zijn collega’s nog vastzitten etc. We zien hem gradueel veranderen van een heel geduldige, zachtaardige man in iemand die beseft aan welke gruweldaden de Rode Khmer schuldig is. Het personage van Douch daarentegen mist helaas enige diepgang. De film verschaft te weinig inzicht in zijn persoonlijkheid om te begrijpen hoe hij zo’n monster is kunnen worden.

Het is duidelijk dat Wargnier de klemtoon legde op de persoonlijke ontwikkelingen en relaties, en niet zozeer op het historische aspect. Helaas blijft de film door het gebrek aan diepgang wat in de lucht hangen. LE TEMPS DES AVEUX is een middelmatige film, met inderdaad weldadige beelden, maar die narratief net niet sterk genoeg uit de hoek komt.

Geschreven door NELE EERDEKENS

Le temps des aveux

14/01/2015
Regisseur: 
Productiejaar: 
2014
Distributeur: 
Cinéart

Media: 

onomatopee