The Leftovers - Seizoen 3

THE LEFTOVERS moet één van de meest bizarre hedendaagse Amerikaanse tv series zijn. Simultaan is het ook één van de meest kwaliteitsvolle én ontroerende werken van de laatste paar jaren. Overheen de seizoenen is de reeks haar surreële kantje met steeds meer overredingskracht gaan opzoeken en uitspelen zonder daarbij ooit écht ongrijpbaar te worden.

Waar het eerste seizoen op de premisse na nog ietwat conventioneel was, zeker qua structuur, werden in de tweede jaargang alle registers opengetrokken. Een allegorische proloog, parallelle universums, absurde droomsequenties, … het werd, zeker met Justin Theroux (Mulholland Drive) in de hoofdrol, bij momenten behoorlijk lynchiaans – zonder ooit copycatgedrag te vertonen. Dat was in pre-Twin Peaks: The Return-tijden meer dan welgekomen, want ondanks de hoerakreten rond series de voorbije jaren, is de motor toch stevig beginnen sputteren. Ook serieconventies an sich werden vanaf die superieure tweede jaargang van THE LEFTOVERS dartel naar de prullenbak verwezen, met onder meer een locatiewissel, een nieuwe begingeneriek en strikte point of view episodes. Helaas kraaide er geen haan naar: de kijkcijfers bleven bijzonder laag.

In het laatste seizoen, bestaande uit slechts 8 afleveringen, is het einde van de wereld nakend, hoewel dat in THE LEFTOVERS altijd wel wat in de lucht hing. Zal bijna zeven jaar na de Sudden Departure, het ‘evenement’ waarin zonder verklaring twee procent van de wereldbevolking plotsklaps verdween, het mysterie ontrafeld worden, of blijft de show haar agnostische zelf? Waren het buitenaardse wezens? Of was het een goddelijke interventie? De consensus helt sterk over naar het laatste. Nu het heilige getal zich aandient in een derde seizoen moet dan toch eindelijk het antwoorden komen voor de verweesde achterblijvers? “We can’t just be going through all of this for nothing, man”, verwoordt nevenpersonage John Murphy (Kevin Carroll) het gevoel – de spanning. We zien de wereld nog steeds door de ogen van politiecommissaris Kevin Garvey en zijn naaste gevolg. Ze zetten zich schrap voor wat over enkele dagen komen zal. De verlossing? De apocalyps in de vorm van een zondvloed? Of toch gewoon helemaal niets? Het zou zonde zijn om verder iets te verklappen, maar ga er alvast van uit dat het weer een uitzinnig eigengereide rit geworden is waarin traditiegetrouw de clichés en publieksverwachtingen aan de kant geschoven worden. Inclusief een milde déjà vu wel, voor de eerste keer.

THE LEFTOVERS is een creatie van Damon Lost Lindelof, wat het bizarre al meteen duidt. De twee geesteskinderen van Lindelof delen een religieuze ondertoon en mystieke aard, waaruit prangende vragen volgen. Hij sleutelt al drie seizoenen samen met de romancier Tom Perrotta aan de adaptatie. Waar het eerste seizoen gebaseerd was op de gelijknamige roman van Perrotta, hebben de twee showrunners de andere jaargangen originele verhaallijnen aangeboord. In tegenstelling tot bij Lost heeft Lindelof het geheel niet eindeloos kunnen rekken, waaruit ook volgt dat hij niet hopeloos klemgereden is in een eindeloze stroom aan onverklaarbare plottwisten. Niet dat hier alles logisch verklaarbaar is natuurlijk, verre van zelfs, maar frustrerend wordt het nooit. Het hartverscheurende einde rondt het geheel op gepaste wijze af.

Als er één televisieserie bestolen geweest is de afgelopen drie jaar (en dat waren er wel wat) op de Primetime Emmys, de Amerikaanse televisie-Oscars, dan moet het wel THE LEFTOVERS zijn, dat in haar finale jaargang pas voor de eerste keer op een luizige, niet-verzilverde nominatie mocht rekenen (Beste Vrouwelijke Gastrol in een Dramaserie, voor Ann Dowd), en dat ondanks de vele merites: de verfrissende originaliteit, de consistent sterke acteerprestaties, de bloedmooie cinematografie, het atmosferische schrijfwerk en de pakkende soundtrack van Max Richter afgewisseld met thematisch excellent gekozen popnummers, opera en gospel. Uiteraard zeggen prijzen niet alles - ze zeggen zelfs niets over de kwaliteit in dit specifieke geval. Het zal allemaal wat té weird zijn allicht. Laat dat niet afschrikken, want de reeks werkt net het best wanneer ze de logica en rede laat varen en de beelden, metaforen en parabels eigenzinnig uitspeelt. Er is absoluut geen sprake van een cerebrale, dikdoenerig intellectuele of kille afstandelijkheid. Integendeel zelfs, THE LEFTOVERS nestelt zich onder de huid en is uiteindelijk een emotionele mokerslag. In de kern gaat de serie over universele gevoelens: liefde en (omgaan met) verlies. Het moet een glibberige evenwichtsoefening geweest zijn, maar schijnbaar moeiteloos neemt de ontroering het steeds weer over, zonder zelfs nog maar een nanoseconde te neigen naar het kleffe.

THE LEFTOVERS werd véél te weinig bekeken en is onbekend bij een (iets) groter publiek. Volkomen onterecht. Gelukkig gaf HBO de makers nog de kans om hun vertelling van een slotakkoord te voorzien. Seizoen 1 werd nog op uitgezonden op Canvas, maar de rest was voor de betaalzender Telenet Play More (enkel beschikbaar voor Telenetabonnees). Alle drie seizoenen zijn te bekijken op Play More en vlot verkrijgbaar op dvd en blu-ray (zonder extra's). Distributeur Warner Bros. bracht overigens een boxset uit met de seizoenen gebundeld. Misschien iets voor bij eindejaar?

Geschreven door NIELS LAVEREN

The Leftovers - Seizoen 3

Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2017
Distributeur: 
Warner Bros

Media: 

onomatopee