L'enfant d'en haut

Ze hebben een manier gevonden om te overleven: de handige twaalfjarige Simon en zijn sexy, oudere zus Louise. Elke dag van de winter trekt de knaap met de kabelbaan hoog de bergen in, om daar routineus jassen en tassen van de rijke ski-toeristen te doorzoeken. Of hij zelf kan skiën weten we niet maar van een ski-uitrusting kent hij de kleinste details: de modieuze merken die het meest worden aangeprezen in de boekjes, de laatste snufjes voor de ski-brillen en de handschoenen die hij voor een habbekrats aan de kids van beneden verlapt.

Gewetensproblemen heeft hij niet, want  “die daarboven merken dat amper en dan kopen ze het toch gewoon nog eens een keer”. Uit de rugzakken in de vestiaires van de luxueuze chalets daarboven haalt hij ook de keurig in plastic verpakte broodjes met divers beleg die hij dan thuis samen met zijn zus kan verorberen. De nogal nukkige zus is haar werk kwijtgeraakt, papt aan met liefjes en raakt van langsom meer afhankelijk van wat broerlief voor haar meebrengt. Geen van beiden stelt zich vragen, al is de situatie wel bizar. Waar zijn de ouders?

Al naargelang het hen uitkomt beweren ze dat die elders in de bergen een luxe-hotel uitbaten, of dat ze in een auto-ongeluk om het leven zijn gekomen. Pas wanneer L’ENFANT D’EN HAUT al een eind is opgeschoten, en heel onverwacht in de auto, vertelt de jongen achteloos de verbijsterende waarheid.  De in het Franse Besançon geboren Ursula Meier is voor haar tweede film op de locaties van haar geboortestreek blijven hangen. Ze toont een winterlandschap met twee totaal verschillende gezichten: grandioze panorama’s, levendig en hel gekleurd hoog in de Zwitserse Alpen, en daar tegenover de kleurloze woonblokken beneden in vuile, half weggesmolten sneeuw.

Twee totaal gescheiden werelden ook, slechts verbonden door de kabelbaan die als een veerdienst pendelt tussen de hemel boven en de hel beneden. Zelfs zijn zus moet nu en dan toegeven dat Simon zijn zaakjes mooi geregeld heeft; hij is het die bergplaatsen voor zijn buit zoekt, die zich een dure skipass als noodzakelijke investering heeft aangeschaft, die een kastje heeft aan het kabelstation om zich om te kleden na zijn strooptochten, die de onderkant van de ski’s al naargelang de behoefte met was insmeert om ze beter te doen glijden of bekrast met zware inkepingen om ze minder nieuw te doen lijken. Maar onvoorziene elementen verstoren stilaan de routine voor de jongen: een  Engels restauranthulpje betrapt hem, al weet hij die nog voor zijn zaakje te spannen.

Om de minnaar van zijn zus niet te horen kan hij nog sigarettenfilters in zijn oren proppen, maar de invasie van buitenaf wordt stilaan te overweldigend om nog onder controle te houden. De ruzies met zijn zus worden intenser, hij gaat zijn buit nu ook langs de straatkant verkopen, en ten slotte wordt het ook nog eens lente en dan trekt de bron van inkomsten naar andere oorden. Die onhoudbaar geworden routine is een thema dat ook al kenmerkend was voor het onvolprezen debuut van Ursula Meier, Home (2008), met Isabelle Huppert en Olivier Gourmet als ouders van drie kinderen (onder wie ook al Kacey Mottet Klein) die halsstarrig proberen hun alledaagse gewoontes te handhaven, ook al opent men uiteindelijk ineens de vlakbij gelegen halfafgewerkte autoweg. Het evenwicht is verstoord, eerst lichtjes, maar onherroepelijk en met alsmaar ergere gevolgen.

Het voorbijdenderend verkeer zorgt letterlijk voor razernij. Er zijn nog meer opvallende overeenkomsten tussen de beide films. In Home versperren vangrails de inwoners de weg naar de overkant, de buitenwereld. De risico’s om de overkant te bereiken zijn alsmaar minder verantwoord terwijl het isolement de oorzaak van de totale vervreemding is. In L’ENFANT D’EN HAUT wordt dezelfde vervreemding getoond met het stilvallen van de skilift. Dan is er geen uitkomst meer, is de stilte onwezenlijk. De vijf personages uit Home vormen een universum op zich, net genoeg karakters om een langspeelfilm lang te intrigeren. Jammer genoeg zijn enkele pover uitgetekende personages toegevoegd aan de intieme en nerveuze broer-zusterverhouding. Een ongeloofwaardige Engelse medeplichtige en een al te idealistisch voorgestelde Amerikaanse moeder voegen aan het drama amper enige slagkracht toe. Doordat de nevenfiguren niet beter uit de verf komen taant de ster van de twee schitterende hoofdpersonages enigszins.

Geschreven door HUGO BERNAERS

L'enfant d'en haut

25/04/2012
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2012
Distributeur: 
O’Brother

Media: 

Trailer: 

gp9JYL_K3jk

onomatopee