Les Adieux a la Reine

Het kostuumdrama Les Adieux a la Reine is de verfilming van een bekroonde Franse roman (Prix Femina 2002). Redenen om vooraf wat op je qui-vive te zijn. Gelukkig maakt Benoît Jacquot (Villa Amalia, L’intouchable, Sade) er geen stoffige bedoening van, alleen toegankelijk voor francofielen met een zwak voor het Gallische koningshuis.

Het verhaal speelt zich af in Versailles aan de vooravond van de Franse Revolutie. Het leven aan het hof gaat zijn gangetje, maar van buiten komen alsmaar meer onheilstijdingen over de volksopstand in Parijs. Voorlezer Sidonie heeft de aangename taak om koningin Marie Antoinette met populaire romans te verstrooien. De jonge, onervaren vrouw heeft zo een bevoorrechte inkijk in het leven van ’s lands eerste dame, wat haar niet onberoerd laat. Vooral de hechte vriendschap tussen Marie Antoinette en Gabrielle de Polignac maakt allerlei emoties in haar los. Jacquot vat zijn film op als een reportage over decadentie en frivoliteit aan het hof, een microkosmos die zich lijkt te onttrekken aan wat in de wijde wereld gebeurt.

Het zorgt aanvankelijk voor een onderhoudende kijkervaring. De handcamera peilt nu eens met indringende close-ups naar het zielenleven van de personages en schuimt dan weer de donkere gangen en labyrintische vertrekken af. De fotografie belicht de nachtelijke scènes met een dramatisch clair-obscur, terwijl overdag de kleuren van kostuums en decor een geraffineerde glans krijgen. Regisseur en cameraman hebben een bijna fetisjistische aandacht voor de fraai uitgedoste en strak ingesnoerde vrouwenlichamen. Vooral Léa Seydoux als de ingénue wordt geen seconde met rust gelaten en soms lijkt het wel alsof de camera recht haar boezem zal induiken.

Het is Jacquots niet altijd even subtiele manier om de lesbische insteek van het verhaal stilistisch te vertalen. Naarmate de spanning stijgt en alsmaar meer hovelingen Versailles ontvluchten, klinken ook de nerveuze strijkers op de soundtrack almaar luider. Jammer genoeg worden de hofintriges na een poosje bepaald repetitief, waardoor de film aan ademnood gaat lijden. Een objectief pendant voor zoveel intern gekonkelfoes ontbreekt. Pas helemaal op het einde wordt het verhaal opengetrokken en verlaat de kijker samen met een handvol personages het gedoemde Versailles.

Geschreven door GORIK DE HENAU

Les Adieux a la Reine

21/03/2012
Regisseur: 
Productiejaar: 
2011
Distributeur: 
Lumière

Media: 

Trailer: 

UosLM05Togw