Les chevaux de Dieu

Zelfmoordaanslag. Een intussen ietwat verbasterd woord en een primair beeld dat we associëren met de Arabische landen. Maar: waarom blaast iemand zichzelf eigenlijk op? De Franse Marokkaan Nabil Ayouch keert na 'Ali Zaoua' (2000) terug naar de sloppenwijk Sidi Moumen in Casablanca en onderzoekt met LES CHEVAUX DE DIEU hoe wanhoop kan omslaan in extremisme.

Verwacht geen documentaire noch sensationele achtervolgingsscènes, explosies en militaire dril maar wel een subtiel psychologische omkadering tot de (on-?)bewuste wanhoopsdaad, hier gebaseerd op de aanslagen in Casablanca op 16 mei 2003 (waarbij 45 mensen omkwamen). Ayouch zoomt in op de broers Hamid en Yachine en hun vrienden. Televisie, voetbal en exotische postkaartjes vormen bij de jongens een imaginaire vlucht uit de armoede van de sloppenwijken. Sinaasappelverkoper Yachine leeft in de schaduw van zijn broer Hamid, het coole straatschoffie. Wanneer Hamid door de politie wordt opgepakt en twee jaar later terugkeert, is hij quasi onherkenbaar: baard, lang gewaad, nieuwe vrienden en opvallend minder temperament.

In de nasleep van 9/11 verandert de situatie binnen de sloppenwijk, plots wordt opgeroepen om naar de moskee te gaan en samen te bidden. Ook Yachine en zijn vrienden worden aangetrokken door de gemoedelijke, rustige sfeer tussen de ‘broeders’. Stap voor stap worden de jongens gedesidentificeerd tot jonge martelaars, weg met de ludieke bijnamen en persoonlijke idolen en hop met die baard. Ayouch breekt met nogal wat clichés: een weekend in de bergen - als mentale en fysieke voorbereiding tot de zelfmoordactie - met toekomstige kamikazes die dartel tussen de schapen rennen is moeilijk te vatten. Ironisch genoeg biedt het martelaarschap de jongens perspectief en een uitweg uit de sloppenwijk. Ze komen voor het eerst in de stad en kijken er de ogen uit hun kop.

De finale montage – na enkele cruciale karakterswitchen- waarin de jongens zichzelf opblazen tijdens een flamencoconcert grijpt terug naar een eerdere, vrij schokkende sequens waarin een kind het andere aanrandt. Met vale kleuren buiten en diepe kleuren binnenshuis, een glijdende camera en een minimum aan muziek bouwt de film op tot de climax. Van in de helft van de film worstelen we met de vraag: hoe gaat Ayouch de zelfmoord beeldelijk, qua beeldregie vormgeven? Het antwoord hierop luidt: verlichtend en reflecterend.

Niet in het minst wint LES CHEVAUX DE DIEU aan kracht door zijn niet professionele cast, de hoofdpersonages zijn in het echte leven immers ook broers. Zonder een ophemelende of veroordelende blik te werpen op eender welk standpunt bewees LES CHEVAUX DE DIEU ondertussen al zijn waarde als grote prijswinnaar op het filmfestival in Valladolid en het recentste Festival du Cinéma Méditerranéen in Brussel.

Geschreven door SARAH SKORIC

Les chevaux de Dieu

13/02/2013
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Productiejaar: 
2012
Distributeur: 
Cinéart

Media: 

Trailer: 

oZaDgJDdshs

onomatopee