The Lion King

In de nineties veroverde ‘The Lion King’ de wereld. We zongen mee met ‘Hakuna Matata’ en sliepen onder een dekbed met print van de baldadige babyleeuw Simba. En dan hebben we het nog niet over de flanellen pyjamabroeken gehad. Nu de Disneyremakes almaar sneller van de band rollen, mocht hun meest succesvolle klassieker niet ontbreken.

Disney bracht in 1993 een gebalde combo van tragedie, humor en muziek. Met Hamlet als narratieve leidraad werd The Lion King een groot werk, herkenbaar voor iedereen. Aangezien de fotorealistische remake vooral een-op-een de shots van het origineel herwerkt, blijven die elementen standhouden. Er bestaat net als bij Beauty and the Beast scepsis rond dit copypasten van de tekenfilm: ‘easy money’ en weinig meerwaarde. Die mening is snel gevormd, temeer omdat Disney al lang niet meer het onschuldige karakter heeft van weleer. The Walt Disney Company blijft andere bedrijven opslorpen en is vandaag meer dan 87 miljard euro waard.

Die mening is eveneens snel weerlegd. THE LION KING gonst op visueel vlak van de ambitie en er zijn wel degelijk rake aanpassingen. Koningin Sarabi en hyenawijfje Shenzi zijn belangrijker geworden, de scènes van de songs ‘Just Can’t Wait to be King’ en ‘Be Prepared’ zijn minder surrealistisch vormgegeven (Jon Favreau streefde naar eigen zeggen een documentaire esthetiek na) en is er een nieuwe nummer; ‘Spirit’ van Beyoncé. Bovendien is de coming-of-agefilm over leeuwenwelp Simba door Favreaus inbreng zelf volwassener geworden. Net als in The Jungle Book (2016), waar de bedreiging van de mens voor de natuur aan belang won, maakt Favreau het verhaal realistischer. In THE LION KING krijgt het gedrag van de leeuw als diersoort een grotere rol. Zo is nu duidelijk dat Scar een bètamannetje is dat in een gevecht met zijn broer het onderspit moest delven (vandaar het litteken), waardoor Mufasa de troep mocht leiden. In de natuur geldt de wet van de sterkste. Zijn ribben kunnen we tellen, want hij mag enkel de restjes eten die de troep overlaat. Scar is eerst slachtoffer, tot hij overgaat tot wraak en de rollen omkeren. Met zijn listen en leugens werkt hij zich terug naar de top. Mufasa’s weduwe Sarabi blijft hem echter afwijzen, waardoor de rest van de troep hem niet erkent als leider. Ook dit past in die dierenlogica van dominantie en groepsgedrag. Favreau bedacht zo een interessante aanvulling op de veelheid aan menselijke thema’s: rouw, zelfkennis, verantwoordelijkheid en leiderschap.

Het scenario stottert wel eens door systematisch shots over te nemen van het origineel. De lengte en opbouw van de scènes voelen anders aan door de fotorealistische aanpak. Het intermezzo van de baviaan die een plukje haar vindt en prevelt dat Simba leeft, voelt bijvoorbeeld wat knullig aan. Wanneer er wel nieuwe inbreng is, zoals in de aanloop van ‘The Lion Sleeps Tonight’, valt dit meteen op, en we hadden liever meer gezien. Visueel is THE LION KING echter zonder meer verbluffend. Het team gebruikte een combinatie van virtual reality en camerawerk, een techniek ontwikkeld voor The Jungle Book. De narratieve insteek van de remakefurie mag dan onorigineel zijn, Disney vernieuwt wel eigenhandig de animatietechnologie. Met Disney aan de top van de animatieketen zijn we dus in goede handen. 

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door CHARLOTTE TIMMERMANS

The Lion King

17/07/2019
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
The Walt Disney Company

Media: