The Lodge

Een afgelegen buitenverblijf in de sneeuw, twee kinderen die zopas hun moeder verloren en een stiefmoeder die als enige een collectieve zelfmoordactie van een sekte overleefde. Met deze hoofdingrediënten bereiden regisseurs Veronika Franz en Severin Fiala een vers horrordrama dat danst op de koord tussen paranormaliteit en krankzinnigheid. Ze koken op koud vuur.

Franz en Fiala bundelen na Goodnight Mommy (2014) opnieuw de krachten om, deze keer met een groter budget, een psychologische rollercoaster in elkaar te timmeren. THE LODGE opent zoals de meeste horrorfilms met het dagelijkse leven, maar zet sneller dan andere de toon dat elk moment de gruwel kan losbarsten. Een gescheiden moeder brengt haar kinderen Mia en Aidan voor het weekend naar hun vader; weer thuis aangekomen, knalt ze bij een glas rode wijn een kogel door haar schedel. Na je zo direct bij de keel te grijpen, spannen de regisseurs de spanningsboog heel geleidelijk weer op. Scène per scène bouwen ze met psychisch geladen elementen toe naar de onvermijdelijke climax waar je al vanaf de zelfmoord van de moeder op zit te wachten.

Rillende schimmen

Om de abnormale gebeurtenissen van de film fundering te geven hebben Franz en Fiala een aantal clichés uit het horroruniversum nodig. Zware medicatie die de getormenteerde ziel van de stiefmoeder onder controle houdt, religieuze relikwieën en een krakende chalet met toepasselijk piepende deuren moeten bij de kijker twijfel opwekken of er paranormale krachten in het spel zijn.

Ondanks die weinig originele elementen voelt het spel van THE LODGE met de grens tussen paranormaliteit en krankzinnigheid fris aan. Franz en Fiala trekken een parallel tussen het buitenverblijf waar het nieuw samengestelde gezin naartoe trekt tijdens de feestdagen en het poppenhuis van de dochter. Ze laten de camera op eenzelfde manier door het poppenhuis als door de chalet glijden, waardoor het voelt alsof de personages zich in een andere realiteit bevinden.

Daarbovenop creëert THE LODGE voortdurend twijfel over wie uiteindelijk zal toeslaan en op wie de horror zal neerdalen. Zinnen de kinderen op wraak omdat ze de stiefmoeder verantwoordelijk achten voor de dood van hun moeder? Franz en Fiali hinten daar anders wel naar. Door broer en zus geregeld via kikkerperspectief in beeld te brengen, lijkt het alsof ze op een duister plan broeden. Of zal het verleden van stiefmoeder Grace (Riley Keough) het gezin teisteren tijdens hun tripje naar de sneeuw? Door de stiefmoeder te introduceren als een schim in het raam, wekken ze het gevoel op dat ze nog steeds duisternis in zich draagt. En wanneer tijdens een discussie tussen vader en kroost drie geslachte kalkoenen boven hun hoofden bengelen, voorspelt dat niet veel goeds voor het gezin. Zulke nagelbijtende scènes werken als intelligente hints voor wat komen gaat.

IJskoud vagevuur

De periode tussen Thanksgiving en Kerstmis is meestal verwarmend, maar in THE LODGE ijskoud. Alles zakt onder het vriespunt: steenkoude kleuren, kille architectuur, verstijvende christelijke symbolen, ijzige wind, gure sneeuwstormen en koele relaties. Van bij hun eerste ontmoeting stellen Mia en Aidan zich vijandig op tegenover hun nieuwe stiefmoeder, ook al doet Grace haar best om het ijs tussen haar en de kinderen te breken. Op haar warmhartige begroeting volgt echter enkel een koelbloedige blik.

Tijdens een tv-avond aan de brandende openhaard lijkt de gespannen situatie dan toch wat te ontdooien. Aidan maakt een hete kop chocomelk voor Grace en installeert een elektrisch kacheltje. Dat is echter schijn. Het huis zal nog killer en duisterder worden en de personages komen terecht in een soort vagevuur, een tussenfase waarin ze, geïsoleerd van de buitenwereld, moeten boeten voor hun zonden. Alleszins, dit is wat Aidan gelooft. Of … wat hij Grace wijsmaakt. THE LODGE sleurt je in een ijzige, psychologische draaikolk van geloven en niet geloven. Is wat we zien ‘echt’? Is het een hallucinatie van Grace, die de grip op de werkelijkheid verliest? Is het een grap van de kinderen? Je begeeft je op glad ijs: Stanley Kubricks The Shining toonde al eerder dat het geen goed idee is om een geplaagd gezin de winter te laten doorbrengen op een afgelegen plek.

’s Nachts sluip je mee door het huis met een zaklamp, op zoek naar dingen die niet kloppen. Net als de personages heb je slechts een beangstigend beperkte lichtbundel en blijft er veel in duisternis gehuld. Je zou voor minder paranoia worden. Elke kraak en piep is een bron van angst en stress. Meesterlijk slagen de regisseurs erin deze spanning in lijf en leden twee uur lang te rekken, wat THE LODGE een viscerale ervaring maakt, zonder de grandguignolkant op te gaan. Een zingende kerstmanpop (deel van de wrange kerstdecoratie) is slechts een van de elementen die het huis uiterst unheimlich maken. Intens dreunende orgelmuziek en voorwaartse camera- en zoombewegingen zuigen je mee in het paranormale vagevuur. Nog nooit is een vuur zo koud geweest.

THE LODGE is beschikbaar voor thuiskijken bij Proximus, Telenet, Google Play en iTunes.

Geschreven door KATRIJN BEKERS & PIETER DESAEVER

The Lodge

18/06/2020
Genre: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
The Searchers

Media: 

onomatopee