Los Flamencos

Het is tegenwoordig geen dankbare taak om over een Vlaamse film een recensie te pennen. Iedereen weet dat een film draaien veel geld kost en elke bioscoopganger wil dat het de lokale filmindustrie voor de wind gaat. Maar vaak ontstaat een hoerasfeertje waarin het verdraaid moeilijk wordt om de dingen bij hun naam te noemen. Wie zich kritisch durft uit te laten over een film van eigen bodem wordt dan gelijk van landverraad beschuldigd.

LOS FLAMENCOS is de nieuwste testcase. Met schoon volk bekend van het kleine scherm, massale steun van de Vlaamse media en medewerking van een commerciële televisiezender wordt de prent op het publiek losgelaten. Daniel Lambo leerde het vak als televisiescenarist en toonde zich als regisseur (van de docudrama’s Dry Branches of Iran en Miss Homeless) een aanhanger van de no budget-filosofie van cineasten als Kevin Smith en Richard Linklater. Sporen daarvan zijn ook nu weer terug te vinden in de rechttoe rechtaanstijl waarmee hij de fratsen van zijn personages ensceneert en zijn doe-het-zelfmentaliteit (behalve als regisseur en scenarist staat hij ook als monteur op de generiek vermeld).

De bejaarde gebroeders-Fleminckx, in hun jonge jaren de schrik van Turnhout en omstreken, willen nog een laatste grote slag slaan. Het verhaal gaat van start met een proloog op een kerkhof ergens in Mexico, waar de drie broers (los flamencos) hulde brengen aan hun overleden moeder. Die verloren ze al op jonge leeftijd, het begin van een leven vol gemiste kansen. LOS FLAMENCOS is een zwarte komedie, een familieklucht overgoten met een royale portie galgenhumor. Dat is op zich bepaald verfrissend, want inzake zwarte humor hebben we hier te lande niet echt een traditie. Jammer genoeg is het goede nieuws daarmee ook op.

Dat de premisse – een stelletje tweederangsboeven op leeftijd tracht vanuit de kelder van de aanpalende woning een bank te kraken – gejat is van Small Time Crooks van Woody Allen, daar valt alleen een kniesoor over. Iedereen leent nu eenmaal van iedereen. Veel erger zijn de metershoge clichés (bijvoorbeeld het rechercheursduo bestaande uit de cynische oude vos en het weekhartige groentje), het ‘naturalistische’ acteerwerk (inclusief karikaturale maquillage), de flauwe humor en de foeilelijke digitale fotografie. Jammer, maar helaas.

Geschreven door GORIK DE HENAU

Los Flamencos

11/09/2013
Regisseur: 
Scenario: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
KFD

Media: