Lynn + Lucy

De jonge, Britse filmmaker met Marokkaanse roots Fyzal Boulifa steekt met LYNN + LUCY het sociaal realisme in een nieuw jasje en maakt met een verhaal over moeilijk moederschap en versplinterde vriendschap een indrukwekkend langspeeldebuut.

Lynn heeft een tiener, Lucy beviel onlangs van haar eerste baby. De eerste zoekt werk, de tweede wil feesten. Beiden zitten thuis opgescheept met een flegmatieke partner. Fyzal Boulifa en Taina Galis, Roemeense DoP gevestigd in Londen, slaan na hun twee in Cannes bekroonde kortfilms The Curse (2012) en Rate Me (2015) opnieuw de handen in elkaar.

De personages in LYNN + LUCY zitten vast, gevangen in tijd en in ruimte. De narratieve keuzes van Boulifa en de cinematografische aanpak van Taina laten hen weinig ademruimte en maken de beklemming van de personages van meet af aan erg tastbaar. Voor een avondje uit wurmt Lynn zich in een topje van tien jaar terug. Wat later schallen Paris Hiltons ‘Stars are Blind’ en Christina Aguilera's ‘Genie In A Bottle’ door de luidsprekers. Overleefde hun vriendschap de tand des tijds of klampen ze zich nostalgisch en bang vast aan verloren gloriejaren? De voortkabbelende inertie van hun levens komt onder druk te staan wanneer frustratie de bovenhand haalt. Een onbetrouwbare en berispende omgeving bespeelt Lynns emoties als een volatiele jojo en de hartsvriendinnen werken zich hartverscheurend in de nesten. Oude wonden scheuren open. Bagger en etter leiden tot weerzinwekkend pestgedrag. Harteloosheid, morele afkeuring en sociaal wantrouwen nemen extreme vormen aan.

Opnieuw schrijft Boulifa sterke vrouwenrollen. De combinatie van professionele actrice Nichola Burley en de via Facebook gecaste Roxanne Scrimshaw, die nooit eerder voor de camera stond, zorgt voor vonken. In tegenstelling tot de rest van de cast mocht Scrimshaw (Lynn) het script vooraf niet inkijken. Deze aanpak verscherpt de eigenschappen die Boulifa aan zijn personages toekent: Lynn piekert en twijfelt, terwijl Lucy een explosief en hedonistisch karakter heeft. Vormelijk zet Taina Galis de esthetiek van de sociale woonwijk op haar kop. Waar doorgaans lelijkheid in de verf gezet wordt, kiest zij voor gestileerde zachtheid. Symmetrische composities wisselt ze af met extreme close-ups. Met een 1.33-beeldverhouding schrikt ze niet terug van een strenge kadrering, waarbij het beeld soms willekeurig afgesneden lijkt. Vooral Lynn wordt krap ingelijst. Haar portretten, met een koude belichting geboetseerd, stralen stille intensiteit uit, terwijl Burley's neonblauwe haarkleuring de felheid van haar personage benadrukt.

Het verbaast niet dat Ken Loach’ productiehuis Sixteen Films in de aftiteling verschijnt. Boulifa heeft zeker affiniteit met het sociaal realisme van de oudere garde. Tijdens een interview over zijn eerste kortfilm The Curse sprak de jonge filmmaker in klare termen over de invloed van de gebroeders Dardenne op zijn werk: “Your influences are there, you can’t choose them and can’t escape them. You realise A Nightmare On Elm Street is as important to you as Rosetta.” Boulifa vervolgt de weg van het sociaal realisme en injecteert dat in LYNN + LUCY met een fris en ingetogen formalisme.

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door INGE COOLSAET

Lynn + Lucy

01/07/2020
Regisseur: 
Scenario: 
Genre: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
O'Brother Distribution

Media: 

onomatopee