Médecin de campagne

De plattelandsdokter. Waar de mensen van het dorp naartoe gaan, niet alleen voor medische bijstand, maar ook voor hulp bij duizend en één dingen, van een luisterend oor tot belastingformulieren nakijken. De dokter die zowel ’s ochtends als ’s avonds een volle wachtkamer heeft en tussendoor tig huisbezoeken moet afleggen. Iemand die het label: onmisbaar, dicht benadert. Zo iemand is Jean-Pierre Werner (alias François Cluzet), hoofdrolspeler in MÉDECIN DE CAMPAGNE van de Franse filmer Thomas Lilti, een kleine bescheiden film over sterfelijkheid.  Ene Nathalie Delezia schiet Werner te hulp in zijn praktijk. Aanvankelijk dik tegen de zin van de doorgewinterde dokter. En met de patiënten botert het ook al niet meteen, toch zet Nathalie door en probeert ze zich, met vallen en opstaan, aan te passen aan de geplogenheden van de boerenbuiten. Ook tot Jean-Pierre dringt ze langzamerhand door. Dan moet arts Werner nog de ware toedracht van haar komst vertellen. Hij heeft namelijk recent te horen gekregen dat hij zelf ziek is. Diagnose: hersentumor. De chemotherapie en straling putten hem te veel uit om de dokterspraktijk alleen te runnen.  

In MÉDECIN DE CAMPAGNE loopt sterfelijkheid als rode draad doorheen de film. Zo kiest Ninon, het tienermeisje dat zwanger is, uiteindelijk – onder druk van haar vriend – voor een abortus. Subtiel, door de verhalen van de Eerste Wereldoorlog van de mentaal beperkte Alexis die goed opschiet met Nathalie. Vertelsels over jonge mannen, aan het begin van hun leven, in snelheid gepakt door een zinloze oorlog. Maar ook de negentigjarige man die thuis verzorgd wordt en niet in het ziekenhuis, hoewel hij er helemaal niet goed aan toe is, is een spiegel voor Werner waarin hij zijn eigen eindigheid gereflecteerd ziet.  

Middelpunt van de film is vanzelfsprekend ‘médecin de campagne’ Jean-Pierre Werner, zijn innerlijke strijd, sober, bijna uitgepuurd vertolkt door Cluzet. De interactie met zijn tegenspeelster Marianne Denicourt is behoorlijk. Cineast Lilti blijft trouw aan zijn realistische stijl en puurt voor zowel MÉDECIN DE CAMPAGNE als zijn vorige film Hippocrate (2014) uit zijn medische achtergrond. Waar in Hippocrate de inspiratie hoofdzakelijk uit vroeger opgedane ervaringen als arts werd gehaald, is Lilti’s jongste film veeleer een essay over hoe dokters moeten omgaan met (hun eigen) vergankelijkheid. Dat blijkt uit de dialogen en de thema’s van de film. Een onopgesmukte denkoefening.

Geschreven door DYLAN VYNCKE

Médecin de campagne

23/03/2016
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Le Pacte

Media: 

onomatopee