The Man Who Knew Infinity

SRINIVASA Ramanujan (1887-1920) is een kei in wiskunde en in wiskundige formules. Op zoek naar een job in Madras begin 1913 belandt de straatarme Ramanujan (Dev Slumdance Millionaire Patel) op het bureau van Sir Francis Spring, waar hij eindelijk het papier en het lef vindt om professor G.H. Hardy in Cambridge aan te schrijven. Hardy is de eerste deskundige die de wiskundige berekeningen van Ramanujan weet te doorgronden en hij nodigt de jonge Indiër uit op Cambridge Trinity College in de UK. Ramanujan droomt al van publicatie, waarna hij ook zijn echtgenote Janaki zal kunnen laten overkomen. Niet iedereen is echter even enthousiast over de komst van het wiskundige genie. De meeste professoren verwerpen de theorieën van rekenwonder Ramanujan zelfs integraal. Slechts professor Littlewood lijkt de fascinatie van Hardy, die aanvankelijk ook een en al argwaan was, voor zijn nieuwe protegé te begrijpen. Filmregisseur en scenarist Matthew Brown baseerde zich voor THE MAN WHO KNEW INFINITY op Ramanujans biografie, geschreven door Robert Kanigel. Net zoals Kanigel tracht Brown vooral de passie te laten zien die van de straatarme autodidact een wiskundig pionier maakte. Maar aan liefde voor het vak heb je binnen de exacte wetenschappen helaas niet genoeg, wiskunde vraagt om bewijzen en die zijn heel wat moeilijker te leveren. Ramanujans overtuiging dat een goddelijke ingeving als verklaring moet volstaan, wordt door atheïst Hardy meteen brutaal van tafel geveegd. Om dat als valabel argument te kunnen gebruiken moeten ze immers eerst het bestaan van god aantonen. Is dat pas een heikele opgave! Het is in dat religieuze vraagstuk dat de culturele breuklijn tussen beide mannen – en bij uitbreiding tussen Cambridge en Madras – het duidelijkst wordt. Deze tegenstelling wordt zowel thematisch als visueel en muzikaal prachtig geëvoceerd. Dat het geloof in een goddelijke grootheid ook geborgenheid met zich meebrengt, zien we in de warme kleurrijke beelden van India. En in de oosterse muziek vangen we de hoop op. Daartegenover is in het Westen alles veel meer gestructureerd, veel rationeler, wat de bombastische bouwkunst correct weerspiegelt en de strakke muzikale composities opvallend illustreren. Pas in de fusie van beide werelden vindt het waargebeurde verhaal zijn eigenheid. Quod erat demonstrandum.

Geschreven door ELINE DURT

The Man Who Knew Infinity

17/08/2016
Regisseur: 
Muziek: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
Paradiso Filmed Entertainment

Media: 

onomatopee