Mange tes morts

Vijftien jaar geleden ging Fred Dorkel, nauwelijks volwassen, de gevangenis in als een dolgedraaide dief. Nu komt hij vrij, een dertiger ondertussen, maar nog altijd nauwelijks volwassen. De zigeunergemeenschap van de Jenische waarnaar hij terugkeert, is danig veranderd. Hij niet, of toch? Na jaren in de nor doet het hem pijn aan de ogen om in de verte te kijken. Het verre perspectief, dat lukt hem niet. In de eerste, zonovergoten helft van MANGE TES MORTS van Jean-Charles Hue verblindt het zonlicht.

Wanneer de film vervolgens kantelt in een nachtelijk misdaadverhaal, schreeuwen allerlei felle lampen om aandacht. Samen met zijn broer, halfbroer en neef trekt Fred op rooftocht weg van de familiale kampplaats. Zoals vroeger, net na het overlijden van vader, wil Fred voorzien in het levensonderhoud van zijn familie. Al hebben de Jenische ondertussen andere keuzes gemaakt, zoals het omarmen van het (evangelische) christelijk geloof. Halfbroer Jason staat op de drempel van volwassenheid en zal gedoopt worden. Moeder geeft hem een hagelwitte t-shirt, die evenwel al meteen besmeurd raakt. Een teken van wat komen gaat.

Kan de 18-jarige Jason leven als gedoopte, rechtschapen man of volgt hij een crimineel parcours zoals vader (dood) of halfbroer (gevangenis)? De Franse cineast Jean-Charles Hue filmde geruime tijd bij de Jenische en maakte met hen al de docufictie La BM du Seigneur. Ook Mange tes morts (de titel is een ernstige belediging die de voorouders verwerpt) heeft documentaire roots. Zo doet hij denken aan de hybride etnografische fictie van Roberto Minervini, die focust op traditionele gemeenschappen uit Texas met een voorliefde voor geweren en godsdienst.

Zelf vermeldt Hue Kids van Larry Clark en Harmony Korine, al speelt MANGE TES MORTS op het Noord-Franse platteland en niet in een smoezelig New York, en verkoos Hue geen trash-esthetiek. Hoe dan ook zorgt de op feiten gebaseerde clash tussen traditie en vernieuwing voor een stevig fundament van een film die meteen bij de eerste scène – Jason jaagt op konijnen achter op een crossmotor – stevig uit de startblokken schiet en die intensiteit nooit loslaat. Zullen de Dorkels de dood tegemoet snellen als opgejaagde jagers – zonder blik op de toekomst – of werpt een van hen zich op als hun broeders hoeder?

Geschreven door BJORN GABRIELS

Mange tes morts

22/04/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
Numéro Zéro

Media: 

onomatopee