Margin Call

Ietwat oneerbiedig kan je MARGIN CALL omschrijven als een kruising van Wall Street: Money Never Sleeps en Up in the Air. Het financiële fenomeen uit de titel treedt op wanneer waardepapieren (aandelen, obligaties of andere) onder een bepaald prijsniveau zakken en moeten gedekt worden door meer onderpand ofwel verkocht worden. Dat laatste was het geval in de VS in het najaar 2008, met de bekende wereldwijde gevolgen.

MARGIN CALL is het fictieve relaas van een firma (losjes gebaseerd op het vermaledijde Lehman Brothers) die net voor het uitbreken van de financiële crisis zijn activa massaal van de hand doet. De plot speelt zich voor het grootste deel af in een New Yorkse wolkenkrabber tijdens een periode van 36 uur. De eenheid van tijd, plaats en handeling zorgt voor een grote dramatische intensiteit, waardoor de film vooral een steekspel tussen acteurs wordt. De laconieke, gortdroge dialogen maken er bij momenten een verbaal pingpongpartijtje van.

Opvallend is de weigering van de filmmakers om slogantaal te hanteren. De diverse personages zijn geen eenduidige slechteriken, maar mensen van vlees en bloed die zich in een hachelijke situatie bevinden en in geen tijd beslissingen moeten nemen met mogelijk verstrekkende gevolgen. Elk personage staat voor een aparte kijk en een verschillende waardenschaal. Maar in dit Griekse treurspel blijken de spelers marionetten van het noodlot; de cijfers bepalen finaal alles. Scenarist-regisseur J.C. Chandor heeft een achtergrond als documentairemaker, en dat merk je aan zijn sobere beeldregie met een trefzekere combinatie van dicht en ver.

De kille, blauwgrijze fotografie met veel spiegelende oppervlakken schept een sfeer van onderhuidse dreiging in een hightechomgeving. DOP Frank G. DeMarco slaagt erin om zelfs een beeldscherm met cijfergegevens onheilspellend te doen ogen. De elektronische riedels van Nathan Larson op de soundtrack zijn jammer genoeg minder geïnspireerd. De film wordt uitstekend gediend door een mooie ensemblecast, met een gewetensvolle Kevin Spacey en een cynische Jeremy Irons als opvallende tegenpolen.

MARGIN CALL is een zeldzaam intelligent voorbeeld van een film die een moeilijke materie verpakt in een universeel drama. Tegelijk drukt hij in het tijdperk van de broeksriem perfect de Zeitgeist uit.

Geschreven door GORIK DE HENAU

Margin Call

25/01/2012
Regisseur: 
Productiejaar: 
2011
Distributeur: 
Lumière

Media: 

Trailer: 

0rqofLr9HE0

onomatopee