The Meg

Haaien in de zomer doen uiteraard aan ‘Jaws’ denken. Diepzeespektakel THE MEG houdt het helaas bij pootjebaden.

De Marianentrog is met zijn elf kilometer diepte de (tot nu toe bekende) diepst gelegen plek in de Stille Oceaan. Als eerste soloduiker ooit daalde James Cameron er in 2012 in af tot 10.898 meter diepte. De geheimen van zo’n vrij onontgonnen diepzeegebied spreken tot de verbeelding. Een beetje zoals in Jules Vernes Reis naar het middelpunt der aarde (bevolkt door dinosaurussen en prehistorische mensen) schuilen er dan ook gevaren in deze donkere wateren. Diepzeeactiefilm THE MEG heeft bijvoorbeeld zowel een reuzeninktvis (zoals in Vernes 20.000 mijlen onder zee) als de Megalodon, een prehistorische haai die tot achttien meter lang kon zijn en verwant is met de huidige witte haai.

 

Deze Chinees-Amerikaanse coproductie opent met Jonas Taylor (rol van Jason Statham) die een groep wetenschapslui moet bevrijden uit een nucleaire duikboot, maar in zijn reddingswerk plots wordt gestoord door iets onbekends dat de duikboot door elkaar schudt. Taylor moet twee van zijn medewerkers achterlaten en wordt nadien beschuldigd van lafheid. Vijf jaar later komt een duikboot in de problemen op een door een Amerikaanse miljardair gefinancierd Chinees-Amerikaans onderzoeksplatform. Uiteraard draaft Taylor weer op en algauw wordt duidelijk dat een reuzenhaai uit de diepte is ontsnapt en de onderzoekers van het oceanografische onderzoeksinstituut Mana One het leven zuur komt maken.

 

THE MEG heeft alles om een energiek en over the top actievehikel te zijn. Helaas werd de verkeerde regisseur aangeschreven. Jon Turteltaub, verantwoordelijk voor extreem middelmatig vertier à la 3 Ninjas, Cool Runnings en National Treasure, is niet de man om van een pulpverhaal een razend efficiënte B-film te maken. Zijn houterige regie en volstrekt gebrek aan visie ontneemt deze haaienfilm elke vorm van dynamiek. Wat een lekker goor en gemeen festijn had kunnen zijn, vol venijnige weerhaakjes en donkere humor (denk: Patrick Lussiers Drive Angry of Alexandre Aja’s Piranha), is een uitgesproken braaf familiefilmpje geworden. Gelukkig verzorgde een tweede en derde ploeg de actiescènes. Zo valt er bijwijlen toch nog wat opwinding te beleven.

 

Deze coproductie richt zich ook naar de Chinese markt en wie zijn lading Hongkongactiefilms achter de kiezen heeft, weet dat de Chinese humor niet de onze is. Helaas staat het script bol van oneliners voor de Chinese markt. Ook de soundtrack is een vreemd huwelijk tussen oosterse klanken en Hollywoodbombast. Van enige chemie tussen de personages is geen sprake. Door een gebrek aan acteursregie lopen de protagonisten voortdurend met reuzengrote vraagtekens rond op het gezicht. Alsof ze zich continu afvragen wat ze daar staan te doen. Duikboten, scheepswrakken op de oceaan, het onderzoeksplatform met een fabelachtig uitzicht onder de zeespiegel, een strand vol kinderen in kleurrijke zwemboeien, helikopters geven hen nochtans genoeg afwisselende locaties om de kijker gedurende een kleine twee uur aan zijn stoel gekluisterd te houden. Jammer. Zo jammer. Het had ‘beestig’ leuk kunnen zijn. Met het verstand op nul is dit zomerspektakel in het beste geval nog onderhoudend te noemen, maar het gebrek aan elke vorm van regie sleurt deze film de dieperik in.

 

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

 

Geschreven door PIET GOETHALS

The Meg

15/08/2018
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2018
Distributeur: 
Warner Bros

Media: 

onomatopee