Before Midnight

Drie films al weet het trio Linklater, Hawke & Delpy te boeien met hun captatie van schijnbare toevalligheden. Before Sunrise (1995) beschreef de charme van een prille ontmoeting tussen Jesse en Celine op een internationale trein met Wenen als tussenstop; alles moest nog worden ontdekt. In Before Sunset (2004) was Jesse een succesvol auteur die zijn ervaringen uit het eerste deel gebruikte als inspiratiebron voor een roman die hij in Parijs kwam voorstellen. Jeugdige onschuld was ingeruild voor een meer volwassen kijk op de wereld, tussen melancholie en verwachting in.

In deel drie, BEFORE MIDNIGHT, hebben ze elk afzonderlijk een rijk beroeps- en familiaal leven opgebouwd; hij heeft een zoon, zij twee dochters. Ze willen nog eens proeven van elkaar en hebben de ultieme confrontatie uitgesteld tot de laatste dag van hun vakantie samen ergens in Griekenland. Het stramien blijft hetzelfde: een zomerse rendez-vous tussen twee hunkerende mensen, die zich van nature tot elkaar voelen aangetrokken en genoeg van het leven weten om zich niet honderduit in een onmogelijk liefdesavontuur te storten. Ongedwongen, ragfijn en gul met levenservaringen. Die sfeer, dat moment vatten... Daar draait het om: al te zeldzame momenten waarop je naar het leven kijkt met de gretige ogen van een toerist. De notie van eindigheid en van afscheid blijft prominent aanwezig, al was het maar in de Before-titels. Het besef van kortstondigheid houdt een drang in om alles zo intens mogelijk te beleven. “Misschien was het wel allemaal anders gelopen als…”, herhaalt Jesse. Celine, cynischer en nuchterder dan hij, altijd al geweest: “Misschien zijn we alleen maar goed in korte ontmoetingen”.

Als film zweeft BEFORE MIDNIGHT tussen de luchtige, babbelzieke sketches van Eric Rohmer in zijn Comédies et Proverbes-films (1980-‘89) en de diepgravende, bijwijlen hartverscheurende relatie-dissecties van een John Cassavetes of een Ingmar Bergman (Scènes uit een huwelijksleven, 1973). Dergelijke ontmoetingen worden beleefd en herbeleefd. Als kijker is het prettig toeven in hun gezelschap. Het maakt alvast nieuwsgierig naar wat het tweetal verderop in het leven nog te wachten staan. Een mogelijk vierde luik werd in Berlijn door Julie Delpy glimlachend afgewimpeld met “Who knows?”

Geschreven door HUGO BERNAERS

Before Midnight

26/06/2013
Regisseur: 
Muziek: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
Abc Distribution

Media: