Moonrise Kingdom

Waarom zou je opgroeien wanneer de wereld van volwassenen zoveel minder magisch is dan die van de kinderlijke verbeelding? Die vraag stellen zowel de eeuwig jonge sprookjesverteller Wes Anderson (Rushmore, The Royal Tenenbaums, The Life Aquatic with Steve Zissou, The Darjeeling Limited) als de avontuurlijke jongeren van MOONRISE KINGDOM zich.

Op een paradijselijk eiland in New England beleven twee twaalfjarigen tijdens de jaren zestig hun eerste liefde. De veel te ernstige en saaie volwassenen reageren paniekerig. Vol onbegrip. Een natuurramp moet de kloof tussen jongeren en volwassenen dichten. In deze nostalgische satire knutselt Anderson andermaal een verhaalwerkelijkheid in elkaar die tussen fantasie en realiteit ligt. Zijn miniatuurwereld is een uitvergrote, hyperrealistische zeepbel. Een bubbel die uit het verleden lijkt te komen maar eigenlijk nooit bestaan heeft. Tenzij in de verbeelding.

Voor zijn zevende film dook Anderson in zijn herinneringen: “De feiten zijn verzonnen, maar de emoties zijn die zoals ik ze op die leeftijd heb beleefd. Twaalf jaar zijn en verliefd worden, dat is een extreem gevoel want het is iets dat je nooit gekend hebt. Het is even krachtig als wanneer de werelden uit de fantastische boeken die je dan leest tot leven zouden komen”. De cineast die houdt van miniaturen (Fantastic Mr. Fox) en poppenhuisjes (de wonderbaarlijke generiek van MOONRISE KINGDOM reist door een wereld in het klein) vertelt voor het eerst een verhaal vanuit het standpunt van kinderen. Suzy is een depressieve Lolita, Sam een weeskind op zoek naar geborgenheid. Sam past niet bij de padvinders van vakantiekamp Ivanhoe en besluit te ontsnappen samen met het meisje dat hij ontmoette tijdens de repetities voor een mysteriespel. Hun verdwijning doet alle alarmen afgaan. Terwijl het jonge koppel rustig in een tent zit, rennen de volwassenen als gekken heen en weer. Een bureaucrate van de sociale dienst stelt zelfs elektroshocks in het vooruitzicht. 

Wes Anderson wil aangeven “dat er een vrijheid bestaat bij kinderen die verschilt van die van volwassenen. De vrijheid om avonturen te beleven, om risico's te nemen met het besef dat er uiteindelijk altijd een thuis is waar je wordt opgevangen”. Sam en Suzy ontvluchten de verveling, emotieloosheid en tristesse van de volwassenen en gaan op zoek naar een magische retrowereld die alleen maar wordt bedreigd door de natuurelementen (een naderende storm). De verdienste van Anderson is dat hij ons meevoert naar die utopische wereld en daarbij een blik werpt op de werkelijkheid via de ogen van kinderen die nog met een pure blik naar de 'grote' wereld kijken. Kinderen die boeken lezen (ze nemen geen kleren maar hun favoriete lectuur mee) en naar opera's luisteren. Kortom, creatieve dromers. 

Door zijn stilering lijkt miniaturist Anderson karikaturale personages neer te zetten. Niets is minder waar. De volwassenen zijn even complex als de kinderen, alleen ogen ze iets somberder en meer beschadigd. Uit Walt en Laura, de ouders van Suzy, lijkt alle leven weggeëbd. Hij denkt alleen aan werk, zij vlucht in een buitenechtelijke relatie. Een relatie met Captain Sharp, een eenzame politieman die zijn grote liefde is misgelopen. De door schuldgevoelens verteerde scoutsleider Ward valt tussen twee stoelen; hij wordt noch door kinderen, noch door volwassenen ernstig genomen.  

De verdienste van Anderson is dat hij deze gelaagde personages ook een emotionele bagage geeft. Zo merk je Laura's pijn en de teleurstelling. Maar vooral ook de tragiek van Sharp, ongetwijfeld het mooiste volwassen personage. De politieman kampt met zijn status (ooit gerespecteerd maar nu vergane glorie) en met trieste liefde (een nooit beantwoorde hartstocht). Maar langzaam herontdekt hij zijn waardigheid. De tragische figuur wordt een romantische actieheld. Idool en beschermheer van fantasierijke tieners.

Geschreven door IVO DE KOCK

Moonrise Kingdom

30/05/2012
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2012
Distributeur: 
Starway

Media: 

Trailer: 

_eOI3AamSm8

onomatopee