Muidhond

“Mensen moeten hem niet, maar dieren zijn anders”, zegt Patrice Toye over haar hoofdpersonage, de pedofiel Jonathan. De muidhond die hij in huis neemt, is een vis met een mythisch, geneeskrachtig aura. Opgesloten in een aquarium spiegelt het dier hoe Jonathan opgesloten zit in zijn pedofiele verlangens.

Hoe ver is dichtbij? In haar kortfilm Van ver staat het stil gaat Eva van Tongeren een briefwisseling aan met een veroordeelde pedoseksueel. De open landschappen die ze filmt, duiden op hun gedeelde interesse, maar hoe menselijk de benadering ook, er is altijd een niet te overbruggen afstand. In de romanverfilming MUIDHOND schrijft ook pedofiel Jonathan – net vrijgelaten bij gebrek aan bewijzen – zijn gedachten neer, in een dagboek, maar gaat hij er eigenlijk niet over in dialoog. Elke andere die naar hem zou kunnen luisteren, is immers vijandig of onbegrijpend. Begrip vindt hij wel bij dieren, bij zijn hond of bij de mythische muidhond, de in een aquarium hangende vis die zijn situatie spiegelt. Maar via die fascinatie voor het dierenrijk vindt hij evenmin contact met anderen. Ook niet met een vrouwelijke collega bij de vismijn die nochtans interesse in hem toont. Jonathan is een eenzaat en kan niets delen met zijn omgeving. Of toch bijna niets: zijn buurmeisje Elke, vaak aan haar lot overgelaten door een moeder die knokt tegen armoede, krijgt affectie van hem.

In haar beleving delen ze een fantasierijke speeltuin te midden van een braakliggend terrein. Bij hem duwen pedofiele gevoelens zich naar de oppervlakte. Patrice Toye, die met Rosie en Little Black Spiders al kwetsbare jongeren neerzette in een vervaarlijke volwassenwereld, zoekt de nuance in een meestal als monster bekeken man. Daarvoor rekent ze op een stoïcijnse Tijmen Govaerts, die de opdracht heeft om empathie los te weken bij de kijker, terwijl zijn personage die nauwelijks krijgt of opzoekt. Zijn blik is als een canvas waar cineast en kijkers hun indrukken op kunnen projecteren. Het helpt dat de zedendelinquent hier een zachte, eerder androgyne jongeman is (Jonathans blote bovenlijf benadrukt zijn jeugdige fysiek) en geen dirty old man. Ook de dromerige fotografie, die Jonathan dicht op de huid zit, helpt MUIDHOND ondanks de harde sociaal-economische context aan een zacht karakter. Tussen de hang naar meeleven sluipt toch het ongemak, in scènes waarin Jonathan zijn geaardheid niet kan loochenen. Ultiem is hij heel alleen en blijft de stem die de film hem geeft hangen in zijn hoofd. Aan ons om mee te luisteren?

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door BJORN GABRIELS

Muidhond

29/01/2020
Regisseur: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
Imagine Film Distribution

Media: 

onomatopee