The Mummy

Het logo van Universal verandert met nog een draai van de wereldbol naar Dark Universe: de start van een nieuwe franchise die de Universal studio’s met deze reboot van THE MUMMY voor ogen hebben. Ik kan me de pitch voor deze nieuwe reeks Universal Monsters levendig voorstellen. “Waarom bieden we geen antwoord op al die superheldenfilms?”, luidde de vraag. “We dienen weerwerk met een radicale update van onze Universal Monsters-catalogus”, was ongetwijfeld het antwoord. En zo geschiedde.

THE MUMMY is het eerste deel van de nieuwe franchise. Binnen een paar jaren gevolgd door Bride of Frankenstein met (naar verluidt) Javier Bardem in de rol van het monster. Johnny Depp zou al gecontacteerd zijn voor Invisible Man. Maar voor die er komt, is nog een reboot gepland van Creature of the Black Lagoon. Wolf Man, Dracula en Phantom of the Opera volgen. Of dat is alvast het plan. Als de franchise niet aanslaat bij het publiek, zal Dark Universe geen lang leven beschoren zijn. De Universal Monsters waren succesrijk in de jaren dertig en veertig. De studio eigende zich de rechten toe op de gecreëerde monsterfranchise en ging zelfs zover om de Britse Hammerstudio’s processen aan te smeren toen die op hun beurt in de jaren vijftig met Frankenstein en Dracula een (al even succesvolle) franchise aansneden. Boris Karloff mocht als eerste in de linnen doeken kruipen van de gemummificeerde Imhotep. Er volgden nog vier mummiefilms, met onder meer Lon Chaney Jr. als de mummie Kharis. Bij Hammer was de rol van Kharis weggelegd voor Christopher Lee. In 1999 namen Brendan Fraser en Rachel Reisz onder regie van Stephen Sommers de strijdbijl op tegen de mummie in het best vermakelijke The Mummy. Waren de vorige mummies stuk voor stuk mannen, in deze reboot is het monster een vrouw.

Princes Amunet is mooi, viriel en intelligent. Niets staat haar in de weg om als troonopvolger van haar vader de nieuwe farao te worden van Egypte. Maar haar vader krijgt een zoon en Amunet zint op wraak. Ze vermoordt haar vader en broertje en wint duistere krachten door een verbond te sluiten met het aloude kwaad. Haar drang naar onsterfelijkheid wordt echter net op tijd gestuit door de priesters. Ze wordt levend in doeken gewikkeld en begraven, ver van Egypte, in het oude Mesopotamië (het huidige Irak). En daar maakt de er steeds fris en jong uitziende Tom Cruise zijn entree als Nick Morton. We zijn ondertussen in de hedendaagse tijd beland. Nick is een Amerikaanse soldaat die met zijn sergeant Chris Vail op zoek is naar verborgen schatten en antiquiteiten om die nadien op de zwarte markt te verkopen. Natuurlijk lopen ze recht in de armen van enkele plaatselijke rebellen (IS, Taliban, Al Qaida – vul zelf maar in), die na een hevig vuurgevecht uitgeschakeld worden door een bombardement. Kwestie om een geloofwaardige verklaring te geven aan de ontdekking van de begraafplaats van Amunet, wier sarcofaag via een ingenieus systeem omgeven is door kwik. De sarcofaag wordt ingeladen en op weg naar Londen crasht het vrachtvliegtuig, verandert Vail in een zombie en raakt Morton onder de betovering van Amunet. Wat volgt is een aaneenrijging van actiescènes, een totaal van de pot gerukte en oppervlakkig geschetste romance tussen Morton en de archeologe Jenny Halsey (Annabelle Wallis) en de ontmoeting met Jekyll (rol van Russell Crowe). Dat laatste is niet onbelangrijk. Jekyll heeft namelijk een onderzoekslaboratorium - waar bijvoorbeeld een arm van The Creature of the Black Lagoon en het doodshoofd van een vampier op sterk water staan. Het is ook Jekyll die als verteller fungeert en besluit dat monsters met monsters bestreden moeten worden. Hij wordt voorgesteld als een soort Nick Fury (die The Avengers onder zijn hoede heeft) of een professor Trevor Bruttenholm, hoofd van het Bureau for Paranormal Research, dat onder meer Hellboy onder zijn gelederen telt. Dat Jekyll en Morton ook in de volgende delen van deze nieuwe monsterreeks worden opgevoerd lijkt heel plausibel. En dat verschillende monsters in dezelfde films zullen verschijnen is bijna zeker.

Dit doet me – met enige heimwee – denken aan de grandioze tv-serie Penny Dreadful, waar de levens van Frankenstein en zijn monster, Dracula, de weerwolf, heksen, Oscar Wilde, Dr. Henry Jekyll en Van Helsing elkaar kruisen. De subtiliteiten, het gevoel voor drama, de ontwikkeling van de personages en de horror van Penny Dreadful staan mijlenver van deze betrekkelijk ridicule update van THE MUMMY.

Blijkbaar gaat Hollywood er nog steeds vanuit dat zestienjarigen tuk zijn op een stortvloed van computereffecten en non-stopactie, die de logica volgt van een videogame. More is more! Dat valt letterlijk te nemen. Van enige karakterontwikkeling is geen sprake – waarom ook – en dramatische opbouw stond al helemaal niet in het woordenboek van de scenaristen. Ik ben benieuwd of dit lawaaierige, saaie en humorloze spektakel zal aanslaan. Moet dit een nieuwe Universal Monsters-franchise oproepen? Is dit het alternatief voor de superhelden? THE MUMMY is zelfs als huiverfilm een slag in het water, want op geen enkele moment is de film spannend, grimmig of bangelijk. Dat ze maar snel tot echt mummificeren overgaan, de hersenen er deze keer uitpeuteren zoals het hoort en het ding zo diep mogelijk begraven.

De vertoningen van THE MUMMY vind je terug op de website van Cinenews.

Deze recensie verscheen exclusief online, als een van de drie recensies die we per week posten. Meer reviews en achtergrondstukken vind je terug in ons gedrukte nummer.

Geschreven door PIET GOETHALS

The Mummy

07/06/2017
Regisseur: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Sony Pictures

Media: